Archief voor december, 2012

AMSTERDAMDe laatste uren van het jaar 2012 tikken weg. Geïnspireerd door alle ontwikkelingen in het afgelopen jaar, besluit ik om nog één blog te schrijven ter afsluiting van het jaar. Voor vele mensen is het geen jaar om vrolijk op terug te kijken. De werkeloosheid is gestegen tot boven de 6%. De Nederlandse economie lijkt zich maar niet te willen herstellen, terwijl de wereldeconomie met 3,2% is gestegen. Het is een jaar geweest waarin exorbitante financiële gedragingen en uitspattingen van bestuurders bij (semi-)overheidsinstellingen boven water zijn gekomen. De salarissen van directeuren van Goede Doelen hebben de gul schenkende Nederlander stomverbaasd doen staan. Een ware start van de speurtocht naar inzicht, overzicht en transparantie om maar zo te zeggen. En we zijn er nog lang niet…

unemployment rate

De confrontatie
De werkeloosheidscijfers mogen dan in een stijgende lijn zitten, de vacatures stijgen ook evenals het aantrekken van medewerkers uit de verschillende landen. De werkeloze Nederlander wordt buitenspel gezet. Hij of zij zou niet voldoen aan de gestelde profielen, te oud zijn, te eigenwijs zijn, te… en wat we al niet meer kunnen bedenken. Maar bovenal is de Nederlandse werknemer té duur volgens het bedrijfsleven. Is het niet zo dat kwaliteit zich mag laten vergoeden? De vergoeding welke bedrijven vragen voor de producten of diensten meet zich ook af aan kwaliteit, vraag & aanbod en beschikbaarheid. De winstpercentages moeten omhoog anders zijn de aandeelhouders niet tevreden. De verkoop neemt af dus is snijden in de kosten het directe gevolg. De hoogste kostenpost is personeel. Massale reorganisaties vormen het resultaat om tot betere cijfers te komen. Althans zo is het hoe het wordt uitgelegd aan de normale burger. De overheid doet er nog een schepje bovenop door snoeiharde bezuinigingen door te voeren.

reorganiseren

Schouders eronder
In de jaren ’30 heeft zich een soortgelijke situatie voorgedaan. De ontevredenheid bij burgers werd aangegrepen om een oorlog te ontketenen waar we de gevolgen nog dagelijks van herinneren. Kijken we verder terug in de historie dan was oorlog vaak het gevolg van een economische crisis. Na iedere oorlog begon er weer een opbouw waardoor de economie zich kon herstellen. Alles wat vernietigd was, moest weer worden opgebouwd. De werkgelegenheid nam toe in alle sectoren. Van heinde en ver kwamen mensen richting de grote steden om te gaan werken. Het voeren van een oorlog is gelukkig niet meer de ultieme oplossing om te komen tot economisch herstel. Het betekent wel dat er verregaande veranderingen noodzakelijk zijn. Veranderingen die iedereen aangaan en waarbij van iedereen ook een inzet mag worden verwacht.

beurzen

Financiële verwevenheid
De financiële wereld staat op zijn kop! De luchtbel van ‘kredietverstrekking’ tussen banken onderling is ontploft. De schuld wordt gegeven aan de start van het omvallen van ‘slechte’ hypotheken in de Verenigde Staten. Niets is minder waar! Alleen was de oorzaak eerder te vinden in de ‘koehandel’ van hypotheken tussen financiële handelaren onder elkaar dan het slechte betaalgedrag van de gemiddelde Amerikaan. Er werd steeds meer risico genomen met geldverstrekking omdat de handel levendig was. Alleen eens wordt het plafond bereikt! Dan is er geen winst meer te behalen uit de handel en valt de handel tenslotte stil. Als een horloge die stilstaat, stopt de economie dan ook gelijk. De wereldwijde vertakking van de handel in dergelijke financiële elementen kent dan ook een speculatieve ruimte. Gaat de huizenprijs zakken dan worden de elementen minder waard en komen er handelaren in de knoei.

pensioenen

Pensioen en beleggingen?
Om in gewone mensentaal te spreken, ergens blijft iemand zitten met de gebakken peren. De handelaren werken altijd voor beleggers. De grote pensioenfondsen hebben jarenlang aan dit lucratieve spel meegedaan zonder te beseffen dat er hoge risico’s aan kleven. Om de dekkingsgraad te kunnen garanderen is enige vorm van belegging wel noodzakelijk. Een meer behouden koers had duidelijk meer op zijn plaats geweest. De beleggingen in landen als Griekenland, Spanje en Portugal waren altijd risicovol. De eenwording van Europa heeft hier geen verandering in gebracht. De dure les die we nu krijgen is de afwaardering van de beleggingen. We komen nu bij de kern terug, want met wiens geld waren de pensioenfondsen aan het gokken?

De pensioenfondsen konden altijd frank en vrij beslissen over ‘waar te investeren’. De overheid had er goed aangedaan als zij juist hiervoor regels had opgesteld! Beleggen is gezond, alleen wel als daar de landelijke economie ook mee wordt gediend. Het investeren in het eigen land, in eigen bedrijven, in eigen innovatie had Nederland beschermd tegen al te veel externe invloed. Nu er veel geld, heel veel geld in risicovolle landen vastzit, worden we gedwongen om of veel af te schrijven (lees: schulden kwijtschelden) of erg lang te wachten. Hier ligt een taak voor de Nederlandse regering om duidelijk te zijn. In het stellen van regels voor beleggingen en terugkrijgen van gelden.

mondiaalzakendoen

Economisch herstel
Willen we Nederland uit de slop trekken dan moeten we aan de slag! Bedrijven moeten innoveren, burgers moeten aan het werk en overheden moeten de kaders scheppen om dit te stimuleren. We moeten verder durven kijken dan onze eigen neus lang is. Eeuwenlang hebben we de wereldzeeën getrotseerd om handel te drijven. Niet altijd positief, maar wel met resultaat. Als we kijken naar het verleden, dan liggen de kansen niet in Europa maar er buiten. Bedrijven die nu zakendoen op andere continenten hebben minder last van de economische turbulentie, zij hebben eerder last van een tekort aan goed personeel. Zij denken mondiaal! De denkwijze van het bedrijfsleven in Nederland (en in Europa) moet om. Kijk naar wat je dichtbij hebt aan kwalitatieve mensen en brengt samen innovatie in een stroomversnelling. Nu de wereld zo eenvoudig te bestrijken is met alle beschikbare (digitale) middelen, moet het toch mogelijk zijn om de economie te herstellen?

professionals

Andere denkwijze
De belangrijkste vragen in 2013 (en verder) gaan volgens mij worden: “Hoe krijgen we inzicht in de kwaliteit van de Nederlandse arbeidskracht en hoe kunnen we die optimaal inzetten?”. Het bedrijfsleven en overheden moeten de omgeving gaan creëren waarin creativiteit, flexibiliteit en vrijheid het ruime sop kunnen gaan kiezen. Geen 40-urige werkweek meer bij één werk- of opdrachtgever, maar ingezet worden voor de tijdsduur dat jouw expertise benodigd is. Ontwikkeling van meer ‘niche’ expertise in plaats van generieke kennis. De mogelijkheden voor zelfstandige professionals dichterbij de faciliteiten voor vaste werknemers brengen. Kortom, werk aan de winkel om de mindset bij overheden en bedrijfsleven omgekanteld te krijgen. Willen we Nederland weer in een opwaartse economische beweging krijgen dan is een andere denkwijze van groot belang. Het begint allemaal bij de mens zelf! Waar sta jij voor? Welke professionele kennis, kunde en ervaring draag jij met je mee? Welke wensen en eisen stel jij aan de dagelijkse opdracht of baan?

Flexibilisering arbeidsmarkt
Ook ik stel mij deze vragen continu. Vandaar dat ik ingaande het nieuwe jaar mij volledig focus op het zelfstandig adviseren van bedrijfsleven en overheden bij het nemen van strategische beslissingen over bedrijfsvoering en de uitvoering van complexe innovatieve ICT projecten en organisatorische veranderprogramma’s. De wijze van het flexibel en strategisch inzetten van arbeidskrachten maakt serieus deel uit van deze plannen voor 2013.

Het Huis van Thorbecke 2.0
Klik op de afbeelding voor vergroting…

Kansen op economische groei voor het bedrijfsleven liggen er genoeg. Mogelijkheden voor overheden om efficiënter te gaan samenwerken, binnen de bestaande kaders van het Huis van Thorbecke, en daarmee veel financiën besparen zijn er te over. De hypewoorden van 2013 gaan zich volgens mij concentreren op: Flexibiliteit, Mobiliteit, Vertrouwen en Transparantie!

De hype wordt: “De mens aan de basis van herstel, omdat Human Value de sleutel is!

Advertenties

AMSTERDAMIn Nederland beschikken we over een uitgebreid sociaal stelsel wat zijn weerga in de wereld niet kent. Wanneer je in Nederland zonder werk komt te zitten dan is er een vangnet. Althans dat is wat politici pretenderen. Om daar uitvoering aan te geven is het veelkoppige monster UWV ooit in het leven geroepen. Deze organisatie behandelt de aanvragen, kent uitkeringen toe en houdt toezicht op de plichten die werkelozen hebben. Op zich een goede zaak als dit ook zo gebeurd dat ieder mens het kan begrijpen. De waarheid is echter weerbarstiger. De doelstelling van het UWV is niet het tegemoet komen van hoop!

Ruim 500.000 zichtbare werkelozen zijn volledig afhankelijk van deze organisatie om maandelijks een inkomen te krijgen. De eisen die gelden om daarvoor in aanmerking te komen zijn vastgesteld door de politiek. De informatie welke de politici ontvangen vormt de basis om besluiten te kunnen nemen. Wanneer informatie incorrect wordt verstrekt door verkleuring van de waarheid dan worden besluiten incorrect genomen. Een verkleuring van de waarheid waardoor dagelijks vele mensen in een wurggreep worden vastgehouden door het UWV. Een veelkoppige organisatie met te hoge geldstromen, te dure projecten en te weinig resultaten welke deze grote verantwoordelijkheid rechtvaardigen.

Jan van Modaal“Heeft u zich al ingeschreven op werk.nl?” klinkt het aan de andere kant van de lijn. Jan van Modaal is een 52-jarige man van gemiddeld elan, vanaf zijn 17e jaar heeft hij gewerkt. Na 35 jaar bij slechts twee werkgevers is hij nu ontslagen. Hij heeft een brief meegekregen van zijn oude werkgever, een kleine vergoeding voor zijn bewezen diensten en komt nu voor het eerst in zijn leven in aanraking met het sociaal stelsel. Een stelsel waar hij tot op heden alleen aan heeft meebetaald, maar gelukkig nimmer gebruik van heeft hoeven maken. Hij was blij met zijn werk. Jarenlang ’s ochtends vroeg op de fiets naar het werk, broodtrommel en krantje mee en ’s middags na een dag hard werken de route op de fiets weer terug. Het had zo nog tot zijn pensioen door mogen gaan. Hij was tevreden met zijn leven. Tot dat het moment kwam dat zijn werkgever hem vertelde dat zij de werkzaamheden gingen verplaatsen naar een ander land. De productie is daar goedkoper, dus voor Jan was er geen werk meer. Daar stond hij dan! Vrijdagmiddag voor de poort van het bedrijf met een brief in zijn hand. Het hek ging op slot. Het was de laatste keer dat hij zijn werkdag hier had vervuld. En nu…

Maandagochtend vroeg, want zijn ritme was 35 jaar om 06:00 uur opstaan, kroop hij achter zijn eenvoudige pc. Een oud beestje, maar voor wat hij ermee deed een trouwe vriend. Jan is een levenslustige man met een positieve instelling. Hij gaat niet bij de pakken neer zitten. Als de pc is opgestart gaat hij naar werk.nl, de website van het UWV voor werkzoekenden. Zijn enthousiasme om weer werk te vinden is groot. Vroeger zou je naar een uitzendbureau zijn gegaan. Nu is het allemaal veel eenvoudiger is het hem verteld. Eenmaal aangemeld gaat hij op zoek naar vacatures. De website vermeld ruim 80.000 banen, dus zit hij niet zo in de rats. Er zit toch vast wel iets bij voor een goed gemotiveerde vakkundige productieman denkt hij bij zichzelf.

Jan staat nu volledig aangemeld met alle gegevens die nodig zijn om kenbaar te maken waar Jan voor staat. Maar er komt geen baan uit die past bij Jan’s kwaliteiten en ervaring. Hij kijkt nog eens goed of hij het allemaal wel goed heeft ingevuld. Voor de zekerheid stuurt Jan een bericht via het systeem naar het UWV. Een vreemde foutmelding verschijnt op het scherm als Jan op de enter-knop drukt. Vol van het aanwezige enthousiasme pakt hij de telefoon en belt het nummer op zijn brief van het UWV. “Goedemorgen met Jan van Modaal, ik heb volgens mij een probleem met het invullen van mijn informatie om te zoeken naar een baan…” en verder komt hij niet. Direct wordt hij onderbroken door de dame aan de andere kant van de lijn. “Dan moet u maar eerst een bericht sturen via het systeem” zegt de dame onvriendelijk aan de andere zijde. Hij is verbaast omdat kort daarna en slechts met enkele woorden heen en weer de lijn verbroken wordt. De hond blaft, Jan staat op en gaat een rondje met de hond. Voor het eerst sinds jaren loopt hij om 09:30 uur met de hond te wandelen in de wijk. Tijdens de wandeling denkt hij na. Probeert hij te denken wat hij fout deed. En komt tot de conclusie dat de wereld om hem heen wel erg is veranderd. Zijn stabiele veilige leven met alles erop en eraan is plotsklaps ineengestort… Zijn hoop is gekwetst!

Jan vanaf dat moment één van de cijfers in de boeken van het UWV. Hij telt mee! Maar niet op een wijze zoals hij gewend is om mee te tellen in de maatschappij. De hoop waarmee hij dezelfde ochtend op zoek ging naar werk via het UWV bleek een illusie te zijn. Een waan die dagelijks vele mensen moeten ervaren. De mensen die meetellen in de rapportage van het UWV aan de politiek. De rapportage welke aan de basis staat van vele belangrijke beslissingen. De media geeft uitgebreid berichtgeving over het niet-werkende ICT-systeem van het UWV waar ruim 500.000 mensen afhankelijk van zijn om weer aan het werk te komen. Wanneer je zo’n groot aantal mensen in jouw bestand hebt dan ben je een serieuze gesprekspartner voor bedrijven opzoek naar nieuwe (tijdelijke) medewerkers. Het UWV heeft echter teveel taken op hun bord. Het weer aan het werk krijgen van mensen is een belangrijke taak. Helaas snapt men bij het UWV niet hoe belangrijk deze taak wel niet is. Vele mensen verliezen dagelijks de hoop op een nieuwe toekomst. De vermelding van het groot aantal vacatures doet geloven dat er een kans is. Tot je erachter komt dat men bij het UWV niet begrijpt dat werkgevers een negatief beeld hebben bij uitkeringsgerechtigden. De vacatures zijn vaak gedateerd, teruggetrokken of misschien zelfs wel verstrekt om de vraag van het UWV te beantwoorden. Tenslotte wordt van werkgevers via repressie ook afgedwongen dat zij het UWV ondersteunen met aanbod van vacatures.

Desalniettemin blijft het UWV stoïcijns haar koers volgen. “Wij voeren slechts uit wat de politiek ons opdraagt!” is een veel gebezigde uitspraak. Enige vorm van sociale innovatie is er niet. Mensen ondersteunen met middelen om weer zicht te krijgen op een nieuwe toekomst gebeurt er niet. En dan zwijgen we nog maar over de oplossingen, want met een goedwerkende ICT-platform om mensen weer uitzicht te geven op een baan zou direct vele politieke, financiële en maatschappelijke gevolgen hebben. De economie zou zo maar eens positief beïnvloedt kunnen worden! Maatschappelijk wantoestanden als armoede zou zo maar eens kunnen verminderen. Het UWV zou zo maar ineens kunnen afslanken omdat door transparantie duidelijk wordt dat er niet zoveel mensen meer nodig zijn om de slinkende groep van werkelozen te ondersteunen. En de vacatures? Tsja, er is wel duidelijk dat er genoeg bedrijven zijn die op zoek zijn naar goed gemotiveerde en ervaren arbeidskrachten. Je kan als UWV als eerste aanspraak maken op deze vacatures, echter daar wordt niet op geanticipeerd. Nee, het UWV heeft als taak het “runnen” van werkelozen. En daar houden we ons mee bezig…