Archief voor januari, 2014

Kiezen is simpel, maar het moeilijkste wat er is, is simpel kiezen!

Geplaatst: 26 januari 2014 in Geen categorie

AMSTERDAM – De befaamde quote van Johan Cruijff heb ik even geleend om dit blog een titel te geven. De afgelopen periode heb ik mij intensief georiënteerd over hetgeen er speelt ten aanzien van de gemeenteraadsverkiezingen op 19 maart a.s. Verkiezingen 19 maart 2014In dit blog wil ik een aantal belangrijke punten bespreekbaar maken die betrekking hebben op de verkiezingsretoriek. Oftewel de tegenstrijdigheden en vermeende verschillen van belangen van de politiek en de burgerij. Wat mij vooral opvalt is dat er in de politieke arena om de stem van de burger wordt gevochten. “Logisch”, zullen vele zeggen, want het gaat tenslotte om het vergaren van het hoogst aantal stemmen dat je als partij moet vergaren. Maar is dat wel zo? Begrijpt een gemiddelde Nederlandse stemgerechtigde burger wel hoe onze democratie werkt? Hoe je eigenlijk tot stemmen komt? Hoe belangrijk jou stem als burger is?

Crisis neemt toe!
De politieke partijen schrijven hun programma’s met als doel de burger beloftes te doen hoe zij de stem van de burger zo optimaal mogelijk tot zijn recht willen laten komen. De burger heeft echter het vertrouwen compleet verloren in de politiek omdat voormalige beloftes op landelijk niveau niet zijn nagekomen of de burger niet hebben kunnen overtuigen dat zij de belangen wel goed hebben behartigd. De werkloosheid is gestegen tot extreme hoogte, belastingdruk neemt hand over hand toe, het tekort aan sociale huurwoningen is bizar hoog, om nog maar te zwijgen over de huurprijzen. De verkoop van huizen stagneert en banken weigeren op alle fronten om bedrijven en particulieren geld te lenen. De BV Nederland zoals het wel eens gekscherend wordt genoemd dreigt in verdere crisis te zakken. Althans dat is de indruk die de gemiddelde Nederlandse burger heeft gekregen. De burger voelt zich ‘in het pak genaaid!

Keuzevrijheid of proteststem?
Links? Rechts? Progressief? Conservatief? Welke partij verdient mijn stem? Welke partij maakt de woorden waar die zij zo hard uitspreken kort voor de verkiezingen. Het duur nog 52 dagen voordat de stem van de burger gaat klinken. De peilingen vooraf geven zeker nog geen helder beeld over de mogelijke richting. Verkiezingen PartijenWel is duidelijk merkbaar dat de ontevredenheid bij de burger wel eens tot een heel vreemd effect kan gaan leiden. De partijen die populistische uitspraken doen, waar de burger op reageert, kunnen wel eens goede zaken gaan doen. Of we daar als burger verder mee gaan komen is de vraag! De opkomst van extreme partijen ontstaan door ontevredenheid, beschikken vaak niet over de kwaliteit en capaciteit om helder plannen tot beleid en uitvoering te brengen. In de oppositie komen zij beter tot hun recht omdat zij de politieke bestuurders scherp houden. Maar kiezen voor een populistische partij gaat de burger niet helpen om de problemen opgelost te krijgen. Het is vaak te eenzijdig gericht en beperkt op onderwerpen, waarbij de kans significant aanwezig is dat er een toename komt van discriminatie en splitsing van de verschillende culturen in de Nederlandse samenleving. De al eeuwenoude ‘multi-culturele‘ samenleving moet worden omgevormd tot moderne ‘interculturele‘ samenleving. Alleen door samen te leven wordt het een samenleving!

Kiezen is simpel, maar het moeilijkste wat er is, is simpel kiezen!
De burgers in Nederland staan op 19 maart 2014 voor een groot dilemma. De landelijke politieke partijen hebben aangetoond dat zij niet naar de wens en stem van de burger hebben gehandeld. De weerslag daarvan gaat op gemeentelijk niveau zichtbaar worden. Of de gevestigde orde als VVD, D66, PvdA, SP en GroenLinks de stemmen gaan behalen die zij voor ogen hebben moet op 19 maart blijken. In de grote steden waar ook diverse lokale partijen actief zijn, kan wel eens een hele vreemde situatie gaan ontstaan. WoonlastenDe burger kijkt naar zijn eigen situatie. Ziet in de grote steden dat bezoekende familie en vrienden enorme bedragen aan parkeergelden moeten betalen om op visite te komen. Merkt zichtbaar dat zijn of haar koopkracht afneemt door extreem stijgende huren en gemeentelijke belastingen. Wenselijke faciliteiten in de woonomgeving als onderwijs, sportaccommodatie of culturele faciliteiten nemen zienderogen af omdat er geen gelden meer beschikbaar zijn. Om nog maar te zwijgen over het groeiend gevoel van onveiligheid in de buurt. Daar denkt een burger aan en niet aan of de partij wel zoveel stemmen gaat krijgen. Partijen doen er dan ook goed aan om vooral te luisteren in plaats van alleen te zenden. Ga nog meer het dialoog aan met de burger. Flyeren is grappig, maar als je dan niet even de tijd neemt om te luisteren dan past het niet bij het gevoel dat bij de burger leeft. ‘Think big (respecteer centrale partijplan), Act small (praat met de lokale burger)!’

En dan? Moet ik wat (partij) of wie (persoon) kiezen?
Het is niet aan mij om mensen te vertellen welke politieke keuze ze moeten maken. Het is belangrijk om te kijken waar jouw persoonlijke belangen liggen als burger en welke volksvertegenwoordiger deze het beste kan behartigen. Vergeet nimmer dat je niet kiest voor een partij maar voor een volksvertegenwoordiger. Een partij is slechts een samenvoeging van verschillende volksvertegenwoordigers die individueel uitgaan van dezelfde grondbeginselen en identieke of juist completerende onderwerpen op de agenda hebben. Tweede Kamer de Staten GeneraalHet partijstelsel is altijd gebaseerd op de recht van de individuele volksvertegenwoordiger die daadwerkelijk staat voor de directe stem van de burger.

Kiezen in de praktijk is kijken naar jezelf!
Als voorbeeld neem ik even mijn persoon. Ik vind het belangrijk dat ieder mens de vrijheid heeft om onderwijs te volgen om daarmee in de toekomst arbeid te verwerven dat past bij de persoon. Ook belangrijk is dat mensen binnen de wettelijke kaders in de gelegenheid worden gesteld om binnen onze samenleving zelfstandig te bouwen aan het leven in vrijheid, met of zonder kinderen. Het vele reizen heeft mij de wijsheid en ervaring gegeven dat het ontdekken van ander culturele waarden een directe verrijking is van het gevoel van “menszijn” in zijn totaliteit. Tenslotte is het erg belangrijk om rekening te houden met de rechtgeaarde medemens. Concreet betekent het dat als iemand door onmacht, ziekte of (tijdelijke) omstandigheden uitgeschakeld wordt voor het verrichten van arbeid, wij een “vangnet” moeten hebben om deze mensen, tijdelijk of structureel, te voorzien in dagelijks brood. Uiteraard moet het economisch verantwoord zijn om een dergelijk sociaal stelsel te kunnen hebben. Men kan mij typeren als een sociaal, liberaal en democratische burger die streeft naar een optimaal balans in rechten en plichten. De politieke flank links en rechts van het midden hebben een voorkeur. Mijn grondvesten zijn liberaal gevormd waardoor ik wars ben van extremiteiten in religie, etniciteit, geaardheid of andere onderscheidingen. Verkiezingen GemeenteraadLos daarvan vind ik ook dat de overheid wel beleid moet maken, maar niet de ouder van ieder in Nederland wonende burger moet willen zijn! Geeft de burger de kans om zelf de toekomst te bepalen en faciliteer, motiveer en stimuleer zelfstandigheid! Oh jee, politiek drijfzand nu!

Wie ben ik als burger?
Wanneer iedere burger deze grondbeginselen voor zichzelf weet vast te stellen, dicht bij het hart blijft, dan is de keuze relatief eenvoudig te maken. Weet wie je bent, wat je wil en wie daarbij past. De stemwijzers op Internet geven vaak een snelle vergelijk tussen de partijen. Het is een indicatie van wat bij jou past. Echter, het gaat om het gevoel van vertrouwen in de volksvertegenwoordiger die jij kiest als burger. Er zijn nog 52 dagen te gaan. Het populisme bij partijen neemt toe. Hoe harder je schreeuwt, hoe meer stemmen je krijgt. Althans dat denken de vele volksvertegenwoordigers. Het moet blijken, want in mijn ogen gaat er één ding zeker gebeuren. De stemgerechtigde burger gaat laten zien hoe zij zich voelt door op 19 maart 2014 de afrekening van de afgelopen 30 jaar politiek te presenteren.

Persoonlijk wens ik iedereen, van burger tot volksvertegenwoordiger heel veel wijsheid en vooral succes bij het maken van de juiste keuze voor een van onze volksvertegenwoordiger of je te presenteren als volksvertegenwoordiger. Blijf dicht bij jezelf als je moet kiezen, want zoals in de sport geldt, geldt ook in de politiek: “Voetballen is simpel, maar wat het moeilijkste is, is simpel voetballen.” (Johan Cruijff).

Advertenties

Sociale Cohesie in de Participatie Samenleving… Een hype?

Geplaatst: 4 januari 2014 in Geen categorie

AMSTERDAM/DEN HAAG – De discussie over de participatiesamenleving moet gaan over interculturele participatie! Zo niet? Dan is het slechts een hype!” De kranten staan bol van maatschappelijke problemen waar we mee kampen in onze huidige samenleving. De Roep ToeterKoning Willem-Alexander roept zijn “Nederlandse onderdanen” op om coulant te zijn en als burger vooral te richten op een verregaande participatie. Een mooi streven in een tijd dat het consumentenvertrouwen gedaald is tot een dieptepunt, de economische situatie verre van rooskleurig is en de rijksoverheid druk bezig is om een stevige decentralisatie door te voeren. Kortom op alle facetten in de maatschappij wordt volledige spanning gezet. Daarna roept men op om “samen aan de slag te gaan!” Waar slaat men de plank nou mis? Of was het Premier Kok in 1991 die de bui al zag hangen? Maar desondanks geen adequate acties wenste uit te zetten of zelfs waarnodig niet durfde in te grijpen vanwege de grote multiculturele achterban? En heeft hij Wilders op laten staan?

Want één ding is zeker! Er worden al jaren miljoenen euro’s gespendeerd aan projecten welke de sociale cohesie in lokale wijken moeten verstevigen. Of het nu om de 40 probleem-wijken van voormalig Minister voor Wonen, Wijken en Integratie Ella Vogelaar gaat, wat een complete mislukking blijkt te zijn geworden, of om compleet nieuwe wijken als het Amsterdamse IJburg waar cruciale beginnersfouten worden gemaakt door de demografische informatie qua groei van bewonersaantallen (vooral jongeren) te negeren, overal loopt het serieus mis!

Welke verwachting heeft onze Koning en de regering als ze dergelijke wervelende speeches voorbereiden? Hoe ver staan deze mensen van de werkelijkheid in dezelfde maatschappij om hardop te roepen dat men als burger meer moet participeren? Waar doelt men dan precies op? Participeren mensen nu niet in de samenleving?

Culturen worden bewust gescheiden gehouden
Is de oproep tot een participatie samenleving een oplossing? In mijn ogen worden alle positieve initiatieven van mensen en organisaties zelf in de afgelopen jaren gedevalueerd tot nihil. De participatie samenleving is er al! Al jaren! Door nu op te roepen en er een label “Participatie Samenleving” boven te hangen, moet het dan ineens met stappen vooruit gaan? Nee, die hoop heb ik niet als er er geen serieuze maatschappelijke wijzigingen worden doorgevoerd. Noodzakelijke veranderingen in de samenleving waardoor mensen eindelijk gaan ‘samen leven’. Daar zit namelijk het grootste knelpunt wat onze regering klaarblijkelijk niet durft uit te spreken. De gescheiden culturen leven wel gezamenlijk! Echter de verschillende culturen onderling komen niet tot een wenselijke hoogte van samen werken, samen leven en samen doen!

Voedingsbodem voor Geert Wilders
Ja, deze keer leg ik de vinger op de zere plek in dit blog omdat ik dagelijks als Sociaal Ondernemer constateer dat wat de regering roept, op andere niveau’s totaal anders wordt uitgedragen. Eigenlijk wordt het niet-participeren tussen verschillende culturen gestimuleerd in tegenstelling tot de opdracht die “van hogerhand” door onze Koning en zijn regering wordt gegeven. Het zorgt voor gevaarlijke situaties omdat mede hierdoor mensen als Geert Wilders voedingsbodem vinden voor extreme uitspraken! De tweespalt tussen de culturen zijn voor hem olie op het vuur. De ontevredenheid van de burger die zijn baan is verloren, niet meer aan het werk dreigt te komen, verlaging van de noodzakelijke uitkering voelt en als klap op de vuurpijl problemen in de wijk constateert zorgen voor het niet-stemmen op één van de gevestigde partijen maar op een partij als de PVV. Een partij die in ons huidige democratisch stelsel goed als oppositiepartij kan fungeren, echter niet het leiderschap toont en de kwaliteiten heeft om ons land te leiden.

Verhoging van discriminatie door subsidie
In de subliem geschreven speeches van onze Koning en Minister-President zit het allemaal wel verborgen dat vermeninging van de verschillende culturen de eigenlijke boodschap is. De participatiesamenleving moet daarop worden gericht. Sociale cohesie moet het samen leven in de wijk mogelijk maken. Alleen moet het beleid daar dan ook op gericht zijn. Alle vanuit overheidswege gesubsidieerde activiteiten van Arbeid tot Zelfontplooing moeten als eerste de taak hebben om alle vormen van discriminatie weg te nemen door bestemd te zijn voor iedere burger.Kind Er moet gestopt worden met specifieke projecten voor culturele doelgroepen. Dit werkt direct segmentatie in de hand en stimuleert discriminatie. Het gaat 100% in tegen integere stimulans van sociale cohesie. Aandacht voor groepen die meer problemen opleveren of harder schreeuwen of anderszins negatief opvallen moet veranderen. We stuiten hier namelijk op een beeldvorming en opvoedingsprobleem wat men lijkt te negeren. Vergelijk het met een opgroeiend kind. Als het de eerste keer roept en krijgt geen aandacht dan gaat de stem, de hoogte van de stem en het gedrag zich aanpassen in negatieve zin. Wanneer je als ouder dan wel de aandacht geeft dan slaat het kind het op als effectief en zal in de toekomst sneller naar deze manier van aandacht vragen grijpen. Op dit moment is hetzelfde effect ook het geval in onze maatschappij. Wanneer iemand je altijd hetzelfde noemt, ondanks je het niet bent (stigmatiseren), dan ga je je toch automatisch zo gedragen? Waarom zou je je dan anders gaan gedragen? Waarom zouden bestuurders het eigenlijke probleem wel willen gaan oplossen? Wat valt er dan straks nog te besturen in een utopisch Nederland?

Politieke belangen versus groei Sociale Cohesie
De verschillende wetenschappelijke en praktische onderzoeken van zeer toonaangevende instituten en personen tonen al duidelijk aan waar de problemen zich bevinden. Van het in onbegrip leven tot het optimaal gebruik maken van politieke en regeerperioden zijn van belang. Een politici tracht stemmen te winnen door een maatschappelijk probleem te melden en deze gelijktijdig op te lossen door een gesubsidieerde hand uit te steken. Los van het feit of daarmee het probleem opgelost wordt. Als de geholpen mens op dat moment maar het gevoel heeft gekregen dat hij geholpen is. En vooral dan zijn/haar stem uitbrengt, want dan is het doel behaald. Althans vanuit de politicus gezien. Maatschappelijk is er een extra probleem geschapen want waar de een wel de helpende hand krijgt aangereikt, zijn er legio mensen die dan niet de hand krijgen toegestoken. Ook hier geldt dat een euro maar één keer kan worden uitgegeven. Dus geeft men het geld uit aan probleemjongeren dan gaat dat hoogstwaarschijnlijk ten koste van de lokale toneelvereniging. Zo zijn er vele voorbeelden te noemen waardoor politieke belangen de voorkeur krijgen boven het maatschappelijk belang als het stimuleren van de sociale cohesie. Terwijl een veilige en prettige woonomgeving juist vele malen goedkoper is?

Systeemverandering in Subsidiestelsel
In het bedrijfsleven draait het allemaal om de geldstroom. Ook bij de overheden is dat niet anders! Wij kijken dan ook met bedrijfskundige ogen naar het eigenlijke probleem of juist de oplossing om te komen tot een participatiesamenleving. Start met het volgen van de geldstromen en je komt tot wonderbaarlijke ontdekkingen. Het subsidiesysteem in Nederland is niet ingericht zoals we zouden wensen. Een subsidie om te voorzien in groei van sociale cohesie of stimuleren van werkgelegenheid zou in veel gevallen niet meer moeten inhouden dan een startfinanciering welke, afhankelijk van de omvang, aard en doelstellingen, zich strekt tot een beperkte periode. “Maar dat gebeurt toch ook?” vraagt een niet terzake deskundige burger zich af. Nee dat gebeurt niet. Althans niet in de mate als dat het zou moeten. De doelstellingen van veel “projecten” zijn onduidelijk, kunnen niet vooraf worden geobjectiveerd en zeker niet worden gecontroleerd. Onduidelijke processen en verdeeldheid van verantwoordelijkheden maken dat er weinig tot geen (lokale) toezicht is op wat wordt gesubsidieerd. Om nog maar te zwijgen voor wie de subsidie bestemd is en welke daadwerkelijke resultaten gaan worden geboekt. Wie schreeuwt er zo hard? Of wie kent toevallig de juiste route? Of erger, wie kent wie?

De roep om participatie is een hype! Interculturele Participatie is de sleutel!
Onze Koning en de politiek zijn er over uit dat samenwerken in de maatschappij onontbeerlijk is! De burger in ons land zet zich vaak al in op vele fronten om elkaar te helpen. Of het nu bij de sportvereniging is of in het bejaardentehuis in de buurt. Mensen zijn van huis uit zeer behulpzaam naar elkaar. Echter… De volgende stap om te komen tot een daadwerkelijke participatiesamenleving betekent een innovatie in het sociale domein. De samenwerking tussen de verschillende culturen moet centraal staan. Begrip hebben, maar ook bewondering voor wat voor positieve belevenissen we elkaar kunnen brengen vanuit ieders eigen culturele achtergrond. Multi Culturele SamenlevingDe drempels tussen de culturele verschillen moeten worden weggenomen met wederzijds respect voor elkaar. We kunnen de verschillende culturele waarden stoijcijns blijven negeren, maar dan missen we de grootste culturele rijkdom van Nederland, onze vrijheid om te leven, werken, wonen, studeren en sporten met iedereen die leeft in onze samenleving!

Persoonlijk referentiekader & note
Het Tropen Instituut heeft al vele jaren energie in onderzoek gestoken om kennis en kunde over vele culturen te vergaren. Deze wetenschap wordt op vele fronten ontsloten. Ook ik heb al op vroege leeftijd via school of activiteiten zelf bij het Instituut de verschillende wijsheden over de diverse culturen mogen ontvangen. Als jonge bewoner van dit mooie land kon ik de culturele waarden ervaren bij dit geweldige instituut. Met deze verworven wijsheid, mijn studies en wereldwijde ervaringen stap ik dagelijks door het leven, heb ik het genoegen om met een warm team van mensen met elk de eigen karakteristieken en culturele waarden te werken en proberen wij gezamenlijk diverse (jonge) werkzoekenden met een grote diversiteit aan achtergronden met hun gang richting de arbeidsmarkt te ondersteunen. Wij strijden voor: “Het wegnemen van de perceptie over vermeende afstand tot de arbeidsmarkt veelal ingegeven door nadruk op culturele verschillen!” Laten we de hand richting elkaar uitsteken en beseffen wat iemand in positieve zin meebrengt, ongeacht zijn of haar achtergrond! En voor degene die geen onderdeel wenst uit te maken van de participatiesamenleving? Tsja… Zij geven juist Wilders de voeding! Daar mogen de politici zich over buigen!

Bronnen:

Amsterdam – De economie in de wereld is voorgoed veranderd! Ook in Nederland kunnen we er niet aan voorbijgaan dat de financiële situatie niet rooskleurig is. Het kabinet Rutte krijgt het niet voor elkaar om belangrijke zaken te veranderen, mede door gebrek aan vertrouwen en draagvlak. Grootschalige bezuinigingen worden doorgevoerd om het huishoudboekje van de staat op orde te brengen en om te kunnen voldoen aan de door Brussel gestelde hoge eisen. De cyclus van de conjunctuur staat te wankelen. Technologische ontwikkelingen, beschikbaarheid van informatie en snelheid van verspreiding van dezelfde informatie, maakt dat veranderingen in de samenleving elkaar steeds sneller opvolgen. De cruciale vraag is “Hoe kan de Nederlandse economie zich stabiliseren naar meer betrouwbaarheid?”.

Technisch Onderwijs

Het antwoord op de vraag is moeilijker dan de vraagstelling. Dagelijks breken vele economen zich over deze vraagstelling, zonder direct een antwoord of oplossing te hebben voor de problematiek. In het verleden zijn er echter keuzes gemaakt die niet zo maar terug te draaien zijn. De ambitie van Nederland is lang gericht geweest op de kenniseconomie en dienstverlening. Gevolg was dat ouders hun kinderen vooral motiveerden om door te gaan met leren, om daarmee een serieuze plaats op de arbeidsmarkt te kunnen verwerven. Hoe hoger de opleiding des te meer kans op een goede baan.

De Nederlandse regering heeft de laatste drie decennia hier volop op gestuurd. Bedrijven gingen hierdoor over tot “outsourcing” van relatief eenvoudig werk naar lage lonen landen. Nederland moest op de wereldwijde ladder van de kenniseconomie naar de top! Helaas is echter recentelijk duidelijk geworden dat wij zijn gezakt op de wereldwijde ranglijst. Kennis is niet langer “beschermd goed” en “het geheim van de smid” blijkt door de technologische ontwikkelingen en openbare beschikbaarheid en bundeling van “informatie” snel te worden achterhaald.

De gevolgen van “outsourcing” laten ferme sporen na. Kennis en kunde over productieprocessen is sterk afgenomen. De ambitie om met alleen dienstverlening geld te verdienen heeft ervoor gezorgd dat de Nederlandse productie industrie, t.o.v. 25 jaar geleden, substantieel is afgenomen. In tegenstelling tot Duitsland, waar onze premier Rutte zich graag mee vergelijkt, is in Nederland het balans tussen kennis- en industriële economie verdwenen. De Nederlandse bedrijven die wel doorgegaan zijn met productieactiviteiten in Nederland blijken nu wereldwijde contracten te verwerven en zijn daardoor minder afhankelijk van de conjunctuureffecten. Echter kampen zij allen wel met het probleem dat er geen goed opgeleide en vakkundige arbeidskrachten te krijgen zijn.

Het besluit om de voormalige lagere technische scholen (LTS) op te heffen blijkt een belangrijke angel te zijn. Op de LTS werden jongeren vooral gestimuleerd om installatiemonteur, metaalbewerker, timmerman of een ander technisch beroep te ambiëren. De laagdrempelige toegang tot arbeid was daarmee gewaarborgd. Tot dat “iemand” het lumineuze idee had ontwikkeld dat “kennis macht is”. Het resultaat is echter “more chiefs than indians”. We hebben “niets” meer om te leveren anders dan “kennis” wat tegenwoordig zeer vluchtig blijkt te zijn.

De oplossing ligt echter dichterbij dan we denken. Alleen zijn er serieuze ingrepen nodig op vele gebieden die moeten zorgen dat de economie in Nederland weer gezond wordt. Een belangrijk feit is dat arbeid in Nederland, gezien op micro-niveau, door allerlei facetten te duur is geworden. Wanneer we echter de moeite nemen om alle facetten op macro-niveau in kaart te brengen dan kunnen we wel eens tot de conclusie gaan komen dat slechts enkele cruciale veranderingen tot snelle oplossingen kunnen leiden. Sneller dan men momenteel doet vermoeden. Althans, dat is mijn bescheiden mening.

Voor de gewone burger draait het allemaal om koopkracht, oftewel “Wat kan ik allemaal doen met het door mij verworven inkomen binnen de voor mij beschikbare vrije tijd?” In beginsel maakt het dus niets uit wat het bruto inkomen is, zeker als het netto inkomen toereikend is om een normaal tevreden leven te kunnen leiden. Economisch deskundigen hebben in het verleden de term “modaal inkomen” geïntroduceerd. Hiermee is een lijn gezet wat de gemiddelde Jan Modaal bruto mag verdienen. Het zegt echter totaal niets over de koopkracht, want dat heeft betrekking op het netto besteedbaar inkomen. Alle bezuinigingen die nu worden doorgevoerd leiden rechtstreeks tot vermindering van de koopkracht van Jan Modaal. Mijn voorstel zou zijn om te beginnen met het vaststellen van een modaal inkomen gebaseerd op een netto besteedbaar inkomen.

Innovatie van de Nederlandse Economie

De personele kosten zijn normaliter de hoogste kostenpost op het balans van een bedrijf. De massale ontslagrondes hebben geleid tot een daling van de kostenposten aan de ene zijde, maar vervolgens op een later moment gezorgd voor een verhoging van de belastingdruk. Het sociale stelsel in Nederland voorziet mensen, die tijdelijk niet in de gelegenheid zijn om zelfstandig inkomen te verwerven, van een uitkering. De gelden hiervoor moeten weer door belastingbetalers worden opgehoest. Deze cyclus vormt de basis van de (Nederlandse) economie. Bezuinigingen doorvoeren, of betere gezegd, belastingverhogingen doorvoeren om de kosten te kunnen dekken, leiden direct tot versterking van het negatieve economisch spiraal.

Willen we de economie veranderen dan moeten we de cyclus aan gaan passen. De sleutel ligt bij de regering en de tevredenheid bij mensen over de koopkracht. Laten we eens een situatie schetsen die helpt om duidelijk te maken welke mogelijkheden er zijn. We gaan uit van een netto modaal inkomen van € 2.000,- per maand.

Iemand kost de werkgever dan (brutoloon) € 2.770 * 1,32 (werkgeverskosten) = € 3.656,- Wanneer deze persoon wordt ontslagen dan krijgt degene nog slechts 70% van het laatst verdiende loon, t.w. € 1.939,- Wat neer komt op een besteedbaar inkomen van ca. € 1.400,- per maand.

De totale kosten komen echter in de laatste situatie compleet voor rekening van de staat. De personeelskosten voor de werkgever komen te vervallen op de balans. In plaats van dat de arbeidskracht en werkgever bij dragen aan de (zorg)staat, kost het nu direct geld. Verschil van betaling van € 1.656,- naar uitgave van € 1.939,- maakt een achteruitgang van € 3.595,- voor de Nederlandse staat. De oplopende werkeloosheid, momenteel ruim 700.000 mensen, zorgt voor een bizarre stijging van de kosten. Uitgaande dat slechts de helft een uitkering ontvangt, ter indicatie en middeling van de verschillen tussen wel/geen uitkering en hoogte van de uitkering, dan gaat het om maandelijks meer dan € 1.200.000.000,- verschil aan overheidsuitgaven c.q. mislopen inkomsten.

Een ander punt is het rendement waar investeerders vanuit gaan bij investering in een bedrijf. Willen we de economie veranderen, dan is daar ook een (tijdelijke) verandering in verwachting noodzakelijk. Het continu grote sommen geld onttrekken aan bedrijven is kort termijn politiek en drijft het bedrijf in de hoek dat Research & Development niet meer mogelijk is en innovatie stil komt te staan. Het (her)investeren van rendement loont als de bedrijfsvoering gericht is op lang termijn rendement en bedrijfscontinuïteit. Het besef begint langzaam te groeien, echter heeft nog niet de omvang die wenselijk is. Bedrijven krijgen mede hierdoor geen kans om te groeien.

InnoComm's Ideeenbus

Een mogelijke oplossing is dat de overheid besluit om de salarissen de komende 5 jaar te bevriezen! Om daarna te sturen op het vergroten van de koopkracht. Dit kan door bedrijven die productie leveren te belonen met belastingverlaging (anti-cyclus investeren). Hierdoor kunnen producten goedkoper worden geleverd, dalen personeelskosten waardoor meer mensen een baan kunnen krijgen en neemt omzet ongetwijfeld toe. Voorwaarde is wel dat de extra vrijgekomen gelden worden aangewend voor ontwikkeling van innovatie en aannemen van mensen, in plaats van verhogen van het rendement voor de aandeelhouders. Het zorgt op termijn korter dan vijf jaar, voor serieuze terugkeer in de wereldeconomie bij toenemende export, maar ook door verhoging van verkoop op de Nederlandse markt. Een beetje chauvinisme, door het kopen van Nederlandse producten te promoten, kan geen kwaad. Duitsland heeft haar model hierop gebaseerd en kent al jaren de € 400,- baan om werkelozen terug te laten keren in de arbeidsomgeving. Daar zouden wij een voorbeeld aan kunnen nemen, omdat de economie van Duitsland stabiel is door balans tussen productie en kennis economie…

Het is zo maar een brainwave van een gewone burger…