Archief voor de ‘Het Nieuwe Managen’ Categorie

Schagen – Het tekort van IT-experts neemt exorbitante vormen aan. Slechts 44% van de ICT-studenten in Nederland weet binnen 5 jaar het HBO-diploma te behalen. Het nastreven van Nederland als kennisland staat duidelijk onder druk met dergelijke resultaten in het onderwijs. Zet je dit af tegen de groei van ICT’ers in de exotische oorden van de lage lonen landen, dan kun je maar één conclusie trekken: Nederland moet flink aan de slag om wereldwijd positie te blijven houden in ICT!

Al decennia lang promoot Nederland zich als kennisland in ICT. “Wie kennis heeft, heeft de macht!” moeten de knappe koppen hebben bedacht. Alleen met de huidige technologische ontwikkelingen als machine learning, artifical intelligence en kwantumcomputers, is kennis snel vervlogen, of beter gezegd snel vervangen. Het laten programmeren van computers door computers neemt steeds grotere vormen aan. De eerste angst scenario’s zijn al uitgekomen. De computer die zijn eigen taal heeft ontwikkeld met andere computers om te communiceren met elkaar. Sneller, beter en onbegrijpelijk voor de mens. De reactie was helder: Uitschakelen die systemen!

Wat is nou het echte probleem? In het komend decennia zijn er nog legio IT-experts benodigd om nieuwe (technologische) ontwikkelingen te initiëren, de overgang van bestaande legacy systemen naar nieuwe oplossingen te transformeren en het beheer van bestaande (gedateerde) IT-systemen te verzorgen. Het in een hoger tempo overgaan naar ‘As-A-Service’ oplossingen is een noodzaak om het tekort van IT-expertise te mitigeren. Maar daarmee verdwijnen de problemen niet als sneeuw voor de zon! Er moeten meer slimme oplossingen worden ingezet om de tekorten te kunnen gaan compenseren.

Modulair Onderwijs
De uitstroom van gediplomeerde HBO’ers is te laag. Als slechts 44% binnen vijf jaar slaagt voor een van de vele IT-opleidingen op HBO-niveau, dan kan iedereen op zijn vingers natellen dat het tekort alleen maar groeit omdat ook de vraag groeit. Het huidige 2D-onderwijs (horen/zien) is niet meer toereikend en biedt zeker niet wat er nodig is. Jonge mensen opleiden als generieke IT’er is achterhaald. De tijd is rijp om, nog meer dan voorheen, te kijken naar modulair onderwijs. In een paar woorden betekent het zoveel als het via korte cycli opleiden van mensen puur gericht op competenties en vaardigheden die benodigd zijn om een bepaalde opdracht te kunnen uitvoeren. En dan ook alleen die competenties en vaardigheden die passen bij de persoonlijke kenmerken en passie van de persoon. Geen jarenlange kostenverslindende opleidingen meer! Dit verhoogt op significante wijze de uitstroom van geslaagden, voorkomt dat mensen dingen moeten leren die totaal niet bij ze past en richt zich beter op aanbod van arbeid!

design-cyclus-educatie
Bron afbeelding: http://2bejammed.org

Modulaire Arbeid
De juiste man/vrouw voor de juiste arbeid op de juiste tijd (Just In Time principe in logistiek) betekent dat je niet iemand meer altijd voor een volledige werkweek gaat inzetten, maar alleen voor de tijd die benodigd is om de opdracht (arbeid) uit te voeren. foppe-en-sukke-bureaucratieHet idee daarbij is wel dat bedrijven nog erg moeten gaan wennen aan het “delen” van de kennis van een arbeidskracht met andere opdrachtgevers. De traditionele denkwijze over arbeidscontracten is allang van de baan. Er worden veel te weinig “vaste” arbeidscontracten meer gegeven, maar men wenst wel de loyaliteit van de mensen. De stap om serieus over flexibilisering van arbeidskrachten na te denken wordt echter niet gezet. De reden is eenvoudig want bedrijven zijn angstig dat parttime IT-experts kennis meenemen om elders te gebruiken. De vraag: “Wie heeft de kennis?” wordt echter niet gesteld. Bedrijven plaatsen zich daarmee in een lastig pakket, want de kennis ligt over het algemeen bij de IT-expert zelf, en kan daardoor alleen afstand doen van het gemaakte product, maar nimmer van zijn kennis. Ook hier ligt de oplossing direct voor onze voeten. Ontwikkelingen van technologische oplossingen kunnen tegenwoordig relatief eenvoudig worden gemoduleerd. Hierdoor heeft één expert niet meer alle kennis over het grotere geheel, maar wordt alleen ingezet op één of twee specifieke gebieden. Er zijn al genoeg tech organisaties die op zo’n modulaire Lean IT wijze (combinatie van  scrum en agile) werken. Alleen de gemiddelde Corporate of zelfs MKB bedrijf vindt dit nog uitermate lastig. Zij hebben liever de IT-expert volledig “in de eigen hand”.

Modulaire Participatie (Consortia)
Wanneer het hoger- en wetenschappelijk onderwijs zich beter gaat richten op modulaire educatie, het bedrijfsleven (en overheden) overgaat op het aanbieden van modulaire arbeid (afgebakende werkopdrachten), dan kan IT-expertise veel efficiënter worden ingezet over diverse organisaties en/of branches heen. Relatief gezien is een tekort aan IT-expertise dan snel op te verminderen. consortiaNu zitten regelmatig IT-experts te “nietsen” omdat zij moeten wachten op andere expertise-gebieden (ontwerpen, testen, etc.). In de tussentijd zouden zij rustig een andere opdracht kunnen uitvoeren, precies waar de aanwezige kennis voor benodigd is. Het is zelf zeer kosten efficiënt als meer op een dergelijke wijze gewerkt gaat worden. Voor IT-experts biedt het nog meer voordelen om zo flexibel te kunnen werken. Zij krijgen de kans om aan meerdere projecten tegelijk te werken waardoor de ervaring substantieel wordt vergroot. Of IT-experts nou als zelfstandig werken of meerdere part timecontracten hebben, het gaat om het verbonden zijn aan meerdere projecten, of organisaties, of werkzaamheden.

Modulaire Matching
Voor het werven en selecteren van IT-experts gaat er bij deze andere denkwijze ook iets serieus veranderen. De matching van expertise en arbeid gaat in de toekomst veel meer over aanwezige persoonlijke kenmerken, competenties, vaardigheden en culturele aspecten om snel binnen een project of organisatie te kunnen participeren. De inzet van modulaire matching van mens, arbeid en onderwijs heeft de toekomst boven de standaard vacature. En essentieel onderdeel van de matching betreft de reputatie van het project, van de organisatie omdat de IT-expert alle keuze heeft, zal deze alleen de opdracht aanvaarden als het (1) uitdagend is op technologisch gebied, (2) toonaangevend is om mee te werken aan het innovatief project en/of (3) de organisatie een geweldige reputatie heeft. Ben je een van de wereldwijde spelers dan maakt het niet veel uit, maar als je een gemiddelde Corporate of MKB-‘er bent dan kun je erg veel last krijgen van het tekort van IT-expertise! Dan moet je mensen aan je weten te boeien! Of de beschikking hebben over een middel om snel en adequaat aan de juiste mensen te kunnen komen.

socialhumanvalue-fibonaccijobs

Resume
U heeft het uiteraard al goed geregeld binnen uw organisatie. Dan is dit blog niet meer dan een bevestiging voor de strategie die u volgt. Maar er zijn legio organisaties die hier nog verre van denken en met name doen. Zij zijn genoodzaakt om de komende jaren anders te gaan acteren. Doen zij dit niet dan gaan zij als eerste last krijgen van het tekort.

De miljoenenverspilling wordt veroorzaakt door IT-experts op slechts één opdracht of binnen één organisatie te houden, terwijl er niet voor de volledige tijd arbeid beschikbaar is. De nieuwe economie gaat uit van het principe ‘je moet kunnen delen om te kunnen vermenigvuldigen’. Laat dit blog een inspiratie zijn voor verdere flexibilisering van de inzet van IT-experts om de innovatie van Nederland te stimuleren!

 

Bronnen:
1.   https://www.agconnect.nl/artikel/uitval-hbo-ict-studies-nog-altijd-te-hoog
2.   http://2bejammed.org

Advertenties

Amsterdam – Werkgevers zijn weer volop aan het zoeken naar nieuwe medewerkers. Voor het ene bedrijf om de groei aan te kunnen door de aantrekkende economie, voor het andere bedrijf om een significante verandering van de organisatie te faciliteren. In beide gevallen draait het om de juiste man/vrouw voor de te verrichten arbeid. Hoe vind je als bedrijf nou echt de juiste persoon voor jouw bedrijf? Het inzetten van een goed recruitmentplan is daarom essentieel om het voortbestaan of groei van het bedrijf te kunnen garanderen. Slimme recruiters met een goed netwerk weten zo nu en dan de ‘neusjes van de zalm’ eruit te pikken, maar in de kern vissen de bedrijven allemaal in dezelfde vijver. Wie heeft het beste aas? Wie heeft het beste visgerei om de juiste ‘zalm’ te vangen? En hebben we wel echt een ‘zalm’ nodig?

fishing.png

Veranderingen in Recruitment
Het zijn deze vragen die de kern vormen van de problematiek in recruitment. Technologie kan een belangrijke bijdrage leveren bij het zoeken en vinden van de juiste mensen, maar zal nimmer de recruiter geheel gaan vervangen. Intelligente algoritmes, verregaande verificatie via blockchain en optimale bescherming van privacy kunnen, ondanks deze moderne technologieën, nog steeds één factor niet vaststellen, te weten de menselijke klik! Het gevoel dat je de juiste persoon voor je hebt zitten die de ‘klus’ voor het bedrijf gaat klaren. Hiermee zeg ik onomwonden dat de toekomst van een recruiter wel gaat veranderen, maar nimmer gaat verdwijnen. Degene die de juiste visgerei weet te hanteren, het goede aas selecteert en expliciet weet wat er op het ‘menu’ moet staan, zal de juiste ‘vis’ uit de vijver weten te halen.

fantastic_fish

Wegnemen van tijdsverspilling
De wetenschap over het ‘menu’ is waar het omdraait! Hoe scherper de focus is over de uit te voeren arbeid, hoe genuanceerder de zoektocht kan plaatsvinden. Het voorwerk om daadwerkelijk de juiste potentie aan tafel te krijgen is dermate omvangrijk, dat hier technologie een belangrijke rol kan spelen. Hoe tijdrovend is het als je een vacature uitzet, vele cv’s ontvangt en onderzoek moet (laten) doen naar de potentiele kandidaten? En het zo is dat je meerdere gesprekken moet voeren waar al na enkele minuten blijkt dat het een mismatch is. Hoe goed je ook als recruiter bent, je kunt data (cv’s, onderzoek etc.) nou eenmaal niet zo snel analyseren binnen een acceptabele tijd dan technologie kan. Tel daarbij op dat het ‘headhunten’ van goede mensen eigenlijk altijd betekent dat je iemand ‘weghaalt’ bij zijn huidige werk- of opdrachtgever. Dan is privacy en anonimiteit in het proces noodzakelijk om te waarborgen voor de individuele persoon. De denkwijze over recruitment zal niet veranderen. Het gereedschap van de moderne recruiter echter wel!

blockchain

Blockchain als verificatiemethodiek
Wat heeft blockchain nu te doen met recruitment? Het is relatief eenvoudig voor te stellen als je het besef hebt dat deze technologie de basis vormt voor een hele snelle verificatie van data bij individuele bronnen die gezamenlijk de objectiviteit kunnen waarborgen. Vergelijk het met een onderzoek naar referenten. Als deze op voorhand al heeft plaatsgevonden, bij betrouwbare bronnen, wie zijn wij als mens dan om de objectieve resultaten in twijfel te trekken? Het gaat hier om alle soorten van data, van opleidingsgegevens tot ervaring, van kwalitatieve kenmerken als competenties tot beheersen van vaardigheden. Blockchain biedt de mogelijkheid om de verificatie actueel, adequaat en betrouwbaar uit te voeren zonder gebondenheid aan tijd of plaats. Waarbij ook de privacy volledig wordt gewaarborgd omdat het via pseudonimiseren en anonimiseren kan plaatsvinden. Zo intelligent is blockchain!

fibonacci-fish

Algoritmes voor adequate selectie
Een andere belangrijke factor is het gebruik van slimme algoritmes. Wie enigszins thuis is in wiskunde weet dat formules de basis vormen voor bedrijfsregels. De Fibonacci reeks is in de financiële wereld al decennialang een bewezen feit. De wetenschap heeft aangetoond dat deze reeks dicht bij de gulden snede zit (natuurwet). Het toepassen van algoritmes gebaseerd op de Fibonacci reeks was een logisch gevolg toen de plannen werden gesmeed voor het inzetten van technologie om recruitment te vereenvoudigen. Iedere stap die een mens doorloopt om persoonlijke kenmerken, zoals competenties en vaardigheden, te verbeteren is een optelling van hetgeen reeds is verworven. Door de intelligentie van diverse algoritmes te combineren ontstaan bedrijfsregels die zorgen voor de selectie van de juiste persoon voor de te verrichten arbeid, binnen de context van een organisatie waarbij ook culturele aspecten worden meegenomen. Concreet betekent het dat de voorselectie door middel van inzet van deze algoritmes, in de praktijk aangevuld met digitale leerprincipes (machine learning en artificial intelligence), zorgen voor substantiële tijdsbesparing en verhoging van efficiëntie.

werving-en-selectie

Privacy waarborgen voor bedrijf en persoon
Het derde essentiële onderdeel is privacy! Ieder mens is in zijn leven bezig met het realiseren van persoonlijke ambities, de zogenoemde NextStep. Voor de een betekent het meer financiën, voor de ander meer vrijheid en weer een ander zoekt naar zijn/haar passie. Soms kan dat binnen de eigen organisatie, maar is niet altijd bekend dat de ambities er zijn. En helaas in sommige situaties willen tevreden managers de arbeidskracht graag ‘vasthouden’ omwille van eigen belang van een afdeling. Het is voor bedrijven niet goed als doorgroei wordt bepaald door slechts waardering op basis van persoonlijke gesprekken met de medewerker. Om dit ‘zeer vaak’ aanwezige probleem op te heffen zijn er technieken beschikbaar, mede door inzet van blockchain en algoritmes, die pseudonimiseren en anonimiseren. Mensen worden op basis van persoonlijke kenmerken geselecteerd, moeten zelf toestemming geven dat zij daadwerkelijk geïnteresseerd zijn, zonder dat er vooraf bekend is wie de persoon is. Dat is voor vele bedrijven en zeker recruiters een enge gedachte. Zij menen de ‘controle’ kwijt te zijn omdat het systeem bepaalt wie er naar voren komt. Tsja, dat zal de grootste leercurve zijn in de komende tien jaar op het gebied van recruitment. Accepteren dat de technologie een snellere, adequatere en efficiëntere voorselectie kan maken door al die data van individuele personen met ieder zijn of haar eigen persoonlijke kenmerken.

favorit-spot.jpg

Uw visplek aan de vijver
Resumerend kunnen we tot de conclusie komen dat de volgende fase van de inzet van technologie is aangebroken namelijk het combineren van blockchain, algoritmes, data en rekenkracht om te komen tot de juiste informatie voor optimaliseren van recruitment in het algemeen en het selecteren van kandidaten specifiek. De verschillende inzichten leiden bij softwareontwikkelaars al tot de eerste oplossingen van enkele apps tot complete HR-oplossingen. Ook het innovatieve platform Fibonacci Jobs, dat gebruik maakt van de Fibonacci algoritmes in combinatie met blockchain om privacy te waarborgen voor bedrijf en persoon komt weldra beschikbaar voor het grotere publiek. De eerste pilotresultaten zien er goed uit! Het visgerei is klaar. De eerste bedrijven kunnen een stoel aan de vijver krijgen. En de visser kunnen worden opgeleid en begeleid bij de nieuwe wijze van vissen!

stichting-fibonacci-talents

Het maatschappelijke belang bij vissen in de vijver
Mijn persoonlijke motivatie om mijn expertise in te zetten voor het ontwikkelen van de nieuwe generatie technologie richt zich vooral op het ‘iedereen een eerlijke kans geven op het verwerven van arbeid dat past bij de persoonlijke kenmerken van de persoon’. Voor mij betekent het organisatie en mensen de kans geven bij elkaar te komen onafhankelijk van netwerk, vooroordelen, draagvlak of andere discriminerende factoren. De Stichting Fibonacci Talents Community is voor mij dé organisatie die vanuit de non-profit filosofie een serieuze maatschappelijke bijdrage levert aan mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Het mogen gebruiken van het Fibonacci platform voor het uitvoeren van de leer- en werkprojecten voor de specifieke doelgroepen draagt er tevens toe bij dat werkgevers op een zeer efficiënte, veilige en betrouwbare manier een bijdrage kunnen leveren aan de verplichtingen van de participatiewet. Zonder op voorhand gelijk te worden geconfronteerd dat zij verplicht zijn om mensen met een ‘label’ aan te nemen, terwijl degene helemaal niet past in het bedrijf.

non-profit-matching

Voor meer informatie kunt u zich wenden tot de stichting: http://www.fibonacci.foundation.

Update 31 januari 2018: “Het is weer raak! Nu ligt de uitzendbranche onder vuur! Terecht of onterecht dat dergelijke organisaties medewerking verlenen aan discriminerende uitvragen om arbeidskrachten? Het is duidelijk dat “rotte appels” in de samenleving het verpesten voor de grotere groep mooie glanzende appels! Werkgevers zoeken talentvolle mensen, de achtergrond, etniciteit, geslacht, leeftijd mag in dergelijke aanvragen nimmer een kader vormen toch? Het gaat toch om de kwaliteit van de persoonlijke kenmerken van een persoon?  

Amsterdam, 23 mei 2017 – Hedenavond was de zoveelste uitzending over ‘werkloosheid’ in Nederland. Deze keer een extra documentaire van Tros Radar. Een zeer gerespecteerd programma dat met de regelmaat van de klok wantoestanden feilloos weet te benoemen in eenvoudige en klare taal. Antoinette Hertsenberg heeft gedegen onderzoek gedaan en in de uitzending hedenavond de zenuwen flink bloot gelegd van de miljarden verslindende industrie rondom ‘Werkloosheid in Nederland!

Het bestrijden van werkloosheid, met name voor groepen met een (vermeende) afstand tot de arbeidsmarkt is de afgelopen decennia een ware industrie geworden. Een waarin vele banen zijn gecreëerd en de belangen heel erg hoog geworden om ‘bezig te zijn met werklozen‘. Van ‘het leren schrijven van CV’s‘ tot ‘mentale trainingen om het zelfvertrouwen te versterken‘ en alles wat er links en rechts om heen zweeft. Voor circa € 30.000,- tot € 40.000,- per jaar per werkloze wordt er aan kosten verspijkerd om mensen aan het werk te krijgen. Wat helpen deze, in mijn ogen ‘doekjes voor het bloeden‘ nou daadwerkelijk? Waarom blijft de perceptie bestaan dat veel van deze onvrijwillig werkloos geworden mensen eigenlijk niet willen werken?

TrosRadar_3Procent
Kijk hier de trailer van de uitzending van Tros Radar

Waarom maakt iemand als ik, met een serieuze baan in de Informatie Technologie zich eigenlijk druk om een ogenschijnlijk ver van mijn bed liggend onderwerp? Concreet omdat het niet ver van mijn bed ligt! Ook ik heb twee keer in mijn leven de uitdaging gehad om vanuit een negatieve positie weer terug te komen in de werkkring. Ook ik heb ervaren hoe het is om met een sterk CV, goede brieven, heldere gesprekken, niet te bereiken wat ik graag zou willen. Of het nou was na een ernstig auto-ongeluk, of door een reorganisatie, beide werden gekenmerkt door de bijzondere wereld die zich rondom werkloosheid beweegt. Ruim tien jaar zet ik mijn talenten en energie al in om als vrijwilliger bij stichtingen en als initiatiefnemer van diverse projecten mij hard te maken het systeem rondom de problematiek van onvrijwillige werkloosheid veranderd te krijgen.

antointte_hertsenberg-TrosRadar
Bron: Tros Radar, Antoinette Hertsenberg – Werkloosheid onder Vijftigplussers

Het systeem is fout! De weerstand om oprechte aandacht te geven aan werklozen in plaats van deze mensen bezig te houden met zinloze bezigheidstherapie is echter heel erg groot. De industrie houdt zichzelf in stand, maar nog erger, de organisaties die deze weerstand kan doorbreken durft het niet aan om de verandering teweeg te brengen. Daarnaast staat dezelfde industrie niet toe dat er innovatie plaats gaat vinden en Informatie Technologie ingezet wordt om zo’n veranderingen te ondersteunen en versnellen! Protectionisme ten top, want zolang er werklozen zijn, behouden de vele daarbij betrokken mensen betaald werk. En let wel! We hebben het hier niet over werklozen met arbeidsbeperkingen, laaggeletterdheid, of welke vorm van beperking dan ook, want daar is de participatiewet voor bedoeld om daar oplossingen voor te bieden! We spreken hier over kwalitatief goed opgeleide mensen met een schat aan ervaring in verschillende sectoren waar de vraag aanwezig voor arbeidskrachten.

foppe_en_sukke_2 Dit blog is, ondanks mijn scherpe toon, niet bedoeld als aanval op welke organisatie dan ook die zich op positieve wijze bekommerd om mensen die onvrijwillig aan de zijlijn staan. Het blog is bedoeld om de ogen te openen van een ieder die de weerstand in tact houdt waardoor de systeemwereld niet gaat veranderen en de mensen in de leefwereld (lees: samenleving) de dupe zijn. Of het nu gaat om de belastingbetaler welke onevenredig veel moet bijdragen aan de instandhouding van de oneigenlijke activiteiten, of de werkloze die zijn kansen naar mate het ouder worden ziet verdwijnen. Om nog maar te zwijgen over de vernedering van de welwillende werklozen in het huidige proces.

Waarom de felheid om te reageren met een blog op zo’n onderwerp? Nou daar kan ik kort en krachtig over zijn. Zo horen we niet om te gaan met onze medemens. Mijn principe is dat we moeten komen “van hangmat naar vangnet”. Daarmee bedoel ik dat iedereen wel eens onverwachts in de situatie kan belanden van onvrijwillige werkloosheid. In ons sociaal Nederland hebben we een stelsel dat ervoor moet zorgen dat mensen dan bij voorkeur tijdelijk worden voorzien van de middelen om een normaal bestaansrecht te kunnen handhaven. Hier sta ik voor 200% achter. Het moet enerzijds echter geen hangmat worden waardoor de motivatie, om weer aan het werk te gaan, al snel verdwijnt door de demotiverende behandeling bij de betreffende instanties. Anderzijds moeten de verantwoordelijken in het proces van bestrijden van de werkloosheid daarvoor ook de juiste actie nemen om te faciliteren en te stimuleren dat de werkloze medemens binnen afzienbare tijd weer actief is op de arbeidsmarkt.

Laten we recht doen aan de titel van dit blog. Waarom zijn er zoveel tegenstrijdigheden met betrekking tot anoniem solliciteren? We beginnen met een belangrijke framing van de woorden Anoniem & Solliciteren. In de algemene beeldvorming wordt veelal bedoeld het wegnemen van arbeidsdiscriminerende elementen waardoor mensen, vaak op de factoren leeftijd, geslacht, etniciteit, arbeidsbeperking, bij een eerste selectie buiten de boot gaan vallen. Minister Asscher, als voormalig verantwoordelijk bewindspersoon, heeft in zijn besluitvorming duidelijk kenbaar gemaakt niet achter anoniem solliciteren te staan. Waarom? Wat is de echte reden daarvan als je in het takenpakket hebt zitten om de kaders te scheppen dat mensen op een relatief eenvoudige wijze weer actief moeten worden op de arbeidsmarkt?
arbeidsdiscriminatieNaar de echte reden kunnen we slechts raden, want tot op heden is het antwoord nog nimmer goed gemotiveerd gegeven. De organisatie die zich vanuit beleid bezighouden met de werkloosheid is duidelijk chronisch allergisch (lees: angstig voor de effecten) voor alles dat anoniem is. Kijken we door de bril van een bedrijf dan willen we graag vanaf de eerste seconden weten met wie we te maken hebben. Echter de gemiddelde recruiter krijgt na publicatie van een vacature soms tientallen tot honderden brieven met CV’s binnen. Hoe goed iemand ook is als recruiter, de tijd ontbreekt eenvoudigweg om alle brieven te lezen en de CV’s te verifiëren. De tijd dat wordt besteed aan een brief/CV in de eerste selectie is ca. 6 seconden. De laatste van de drie belangrijke spelers in de discussie over anoniem solliciteren zijn de uitvoerende organisaties waar het aantal jobscoaches, CV-trainers, administratief ondersteunend personeel etc. etc. per dag lijkt te stijgen.

Wie zijn eigenlijk de dupe van het beleidsmatig tegenhouden van anoniem solliciteren? Waarom is er zo’n weerstand tegen het zinvol inzetten van innovatieve oplossingen die de menselijke subjectiviteit reduceert en de effectiviteit van het vinden van de juiste mensen verhoogd? Tel daarbij de beperking van alle in het proces benodigde tijd voor het uitvoeren van het menselijke denken en handelen versus de rekenkracht en intelligentie van moderne technologie. Dan moet je logischerwijs toch voorstander zijn van oplossingen die al deze negatieve effecten wegneemt? Of spelen er dan toch andere zaken die innovatie van de arbeidsmarkt tegenhoudt? Zijn er helemaal geen actuele banen beschikbaar? Op al deze vragen is een logisch antwoord te geven, echter wil ik een aantal tegenstrijdigheden noemen waardoor er aardig wat Jannen met de Pet aan de zijlijn staan.

werving-en-selectie

Werkgevers zouden gebaat zijn bij goed personeel. Een gezonde omzetgroei van een bedrijf is heden ten dage goed te realiseren met verregaande robotisering en digitalisering daar waar het repeterende, vervuilende of gevaarlijke werkzaamheden betreft of door inzet van meer goed gemotiveerde en gekwalificeerde arbeidskrachten. De selectieprocedure is echter uitermate kostbaar en levert niet altijd de parels op die een bedrijf zich wenst. De reden is niet eenvoudig, maar heeft wel degelijk te maken met de wijze hoe recruiters (en ook bedrijfsleiders) aankijken tegen sollicitanten. Stel je nu eens voor dat je de subjectieve instelling van de mens wegneemt en je puur richt op de talenten en ervaring die benodigd is om de arbeidsactiviteiten ten uitvoer te brengen. En pas in een laatste selectiestap te weten of het een man of vrouw is, of wat de leeftijd of etniciteit is. Kun je dan als werkgever nog wel nee zeggen tegen een kandidaat als blijkt dat verder alle relevante zaken geverifieerd aanwezig zijn? Wat betekent dat dan voor een recruiter?

Fibonacci Jobs Non-Profit - Anoniem Solliciteren

Kortom, de tegenstrijdigheden van anoniem solliciteren zijn juist voordelen als de framing van het anoniem solliciteren op een correcte wijze zou plaatsvinden. Het betekent echter ook een significante kanteling van de arbeidsmarkt en denkwijze over het werven en selecteren van mensen. Mensen die beschikken over de juiste persoonlijke kenmerken zouden zonder vooringenomenheid en/of vooroordelen zomaar eens boven aan de lijst kunnen komen. Wanneer je als werkgever een geschikte kandidaat, op basis van de persoonlijke kenmerken, krijgt voorgeschoteld, zonder dat de subjectieve gevoelens van een recruiter, jobscoach o.i.d. meewegen in de voorselectie, en het blijft dat het om een 50-plusser gaat, zou je die dan nog willen afwijzen? Of ga je dan juist meer waarde hechten aan het anoniem solliciteren (ingegeven door inzet van moderne technologische oplossingen ondersteund met artifical intelligence waardoor CV’s niet meer benodigd zijn) dan aan de bestaande recruiter die in de voorselectie een dergelijke kandidaat al had afgewezen?

Belangrijk om te begrijpen is dat het niet bedoeld is om de kwalitatieve recruiter weg te cijferen. Maar je houdt toch liever de interviews met iemand die al stevig aan de kwaliteitseisen voldoet van een vacature dan er na vijftien minuten (of zelfs soms sneller) erachter te moeten komen dat je verkeerde kandidaat heb uitgenodigd? Durf je als werkgever te innoveren op het gebied van werving en selectie van nieuwe arbeidskrachten? Of nog beter, zou je niet graag willen weten of in de populatie van huidige werklozen mensen zitten die juist jouw bedrijf kunnen helpen om een nieuwe stap te kunnen maken? Door afwezigheid van die wetenschap over de beschikbare kwalitatieve beschikbare populatie laat je misschien nu wel kansen lopen die je graag zou willen aanpakken.

got_talent

Resumerend, de tegenstrijdigheden bieden in de hedendaagse tijd juist kansen! Voor werkgevers om de juiste mensen te werven. Voor bemiddelende organisaties om substantieel te besparen op werving- en selectiekosten. Voor de werkloze medemens om via een eerlijke en objectieve weg weer uitzicht te krijgen op betaalde arbeid. En last but zeker not least, voor de organisaties belast met de uitvoering van beleid omdat geldstromen significant gaan veranderen door reductie van het nodeloos te geven trainingen en cursussen die de persoonlijke kenmerken van een werkloze niet eens inzichtelijk maakt, totaal geen versterking van het zelfvertrouwen stimuleert (ergo: juist het vertrouwen doen wegnemen) en als resultaat geeft dat na b.v. 10 weken vrijwillige en onbetaalde deelname er zeker nog geen zicht is op betaalde arbeid. Dit kan grotendeels, ook binnen de bestaande wet- en regelgeving worden gerealiseerd! Snapt u de materie nog? Begrijpt u nog waarom we gisteren al niet begonnen zijn met anoniem solliciteren?

Wens u allen veel wijsheid!

© 2017-2018 Richard J. Raats, Vicevoorzitter Stichting Fibonacci Talents Community

Nawoord
De motivatie om dit blog te schrijven is wel duidelijk volgens mij. Voor Stichting Fibonacci Talents Community zet ik mij als bestuurslid en vrijwilliger (Coach4Talents/Senior4Talents) vol energie in om (1) het onderwerp ‘anoniem solliciteren‘ op de (politieke, ambtelijke en maatschappelijke) agenda te krijgen, (2) daarmee mensen met ‘een vermeende afstand tot de arbeidsmarkt‘ te ondersteunen met faciliteiten, coaching en netwerk van werkgevers en (3) innovatieve en creatieve oplossingen te genereren die daadwerkelijk ‘kansen creëert op het verkrijgen van betaald werk!

Lean, een magisch woord voor vele adviseurs. Een aantrekkelijk alternatief voor een nostalgische werkwijze om veranderingen doorgevoerd te krijgen volgens bestuurders. En op de werkvloer? Daar wordt het vaak ervaren als ‘weer een nieuwe methodiek’ die ons gaat belasten met extra activiteiten. “We hebben het al zo druk!” is een veel gehoorde klacht vanaf de werkvloer.

Het principe ‘De enige constante in het leven is verandering!’ houdt in dat er geen dag hetzelfde is. De technologische ontwikkelingen gaan in zo’n sneltreinvaart, dat het in bedrijfsvoering vraagt om een sterke flexibiliteit en aanpassingsvermogen. Het vaststellen van (visionaire) doelstellingen op de lange termijn zijn uiteraard zeer relevant. De vraag “Waartoe zijn wij op aarde?” moet een organisatie zich eigenlijk continu blijven afvragen. In de vertaling van de visie naar de strategie is het noodzakelijk om de relatie naar de kort termijn (strategische) doelstellingen helder te krijgen. “Wat betekent het voor de dagelijkse activiteiten?” is de vraag waar het om draait als je in moet spelen op veranderingen buiten de eigen invloedssfeer. Een goede gedragen ‘X-matrix‘ is dus onontbeerlijk!

Fibonacci X-Matrix

In termen van ‘Lean’ gaat het om het creëren van ‘Doorbraken’ (lang termijn), vaststellen van ‘Jaardoelen’ (kort termijn) en acties bepalen die bijdragen aan de vastgestelde doorbraken en jaardoelen. In een matrix gezien is het vierde element de SMART-geformuleerde doelen om te verbeteren (Targets To Improve). Of ook wel de hedendaagse KPI’s genoemd. Het begeleiden van het proces om te komen tot een goede overzichtelijke matrix is op zich niet complex. De crux zit in het feit dat ‘Hedendaagse problemen nimmer worden opgelost, met de denkwijze die de problemen hebben veroorzaakt!’. Het verdient dan ook de aanbeveling om zo’n proces te laten begeleiden door een goed getrainde Lean expert. Een (Master) Black Belt is bij uitstek zo’n professional die de bedrijfsleiding daarin kan begeleiden. De Lean methodiek beschikt over bewezen middelen zoals X-matrix, A3 verbeterplan, Value Stram Mapping, Target Letters en meer om te komen tot de ‘Doorbraken’, ‘Jaardoelen’, ‘Verbetervoorstellen’ en ‘Targets-To-Improve’. Uitgaande van de X-matrix op één A4 en verbetervoorstellen op één A3 en Target Letters (Project brieven) op één A4, maakt het ook realistisch om tot uitvoering te komen. Het werken met one-page-views werkt duidelijk beter dan ‘dikke documenten’.

Strength Of ChangeWat maakt nu dat bestuurders, uitvoerenden en adviseurs op één lijn komen bij het opstellen en uitvoeren van (noodzakelijke) veranderingen? Om flexibiliteit te volle te verkrijgen in de bedrijfsvoering, zodat inspelen op snelle marktwerking en innovatieve technologische ontwikkelingen mogelijk worden, is teamwork en het inzetten van de juiste expertise voor de uit te voeren arbeid dé sleutel. Het draait om het op de juiste tijd, de juiste dingen (laten) doen met de juiste expertise. Geldt een dergelijke denkwijze alleen voor uitvoerende arbeidskrachten? Volmondig is het antwoord “Nee!”. Juist door het ‘Lean’ proces gezamenlijk door te lopen, ontstaat een duidelijke richting voor de organisatie, draagvlak om veranderingen door te voeren. Maar nog belangrijker, de intrinsieke kracht bij alle medewerkers om continu te blijven kijken naar serieuze invloeden van zowel ‘kansen’ als ‘uitdagingen’ vanuit interne of externe ontwikkelingen.

Het klinkt als een ‘praktisch’ proces om te komen tot structurele veranderingen. Een essentieel onderdeel bij veranderingen is de (bedrijfs)cultuur. De menselijke factor bepaalt bij het daadwerkelijk uitvoeren van veranderingen het succes. Oog hebben voor het zelfbewustzijn van de medewerkers is niet altijd eenvoudig. In mijn uitwerking van Egotiviteit komt uitgebreid aan de orde hoe het (zelf)bewustzijn zodanig wordt gestimuleerd, dat men de verandering voelt, ervaart en ondersteunt. Een hoge ‘Egotiviteit’ zorgt bij veranderingen voor een gegarandeerd succes! De Masterclass ‘Egotiviteit bij veranderprocessen‘ geeft meer inzicht in ‘Hoe krijg je mensen mee in veranderingen?’. Eigenlijk is het geen keuze meer! Alleen de ‘spreadsheet methode’ bij veranderingen benutten biedt allang geen oplossing meer. Het ‘top-down’ veranderen werkt niet meer in de huidige tijd. Medewerkers zijn al veel mondiger dan tien jaar geleden. Een directieve leidinggevende stijl werkt in een gemiddelde organisatie niet. Van bedrijfsleiding wordt meer gevraagd tegenwoordig dan ‘de baas zijn’. Leiderschap: Baas versus LeiderHet inspireren van medewerkers om ook ‘buiten de comfort-zone’ te durven denken, is een kracht die menig leidinggevende nog verder kan ontwikkelen. Concreet constateer ik zelf in de lopende verandertrajecten, dat de succesfactor grotendeels wordt bepaald door de som van de ‘Egotiviteit’ van alle betrokkenen. Hoe hoger deze waarde, hoe groter de kans op succesvol en blijvend veranderen.

In de dagelijkse praktijk ben ik in de gelukkige omstandigheid om ‘Lean’, samen met de door mij beschreven ‘Egotiviteit’, toe te passen. De eerste successen binnen mijn werkomgeving tekenen zich al af. Stap voor stap stijgt het zelfbewustzijn bij alle betrokkenen. Veranderingen worden niet meer gezien als een ‘bedreiging’, maar eerder als ‘kansen’ (op alle niveaus). Op de vraag ‘Hoe kunnen wij dit zelf in gang zetten?’ ga ik de komende maanden antwoord geven d.m.v. het behandelen van een telkens op zichzelf staande casus. Een aantal vragen heb ik al gekregen, echter vanuit mijn rol in de dagelijkse praktijk en vertrouwelijkheid van opereren binnen de organisaties waar ik werk, moet ik de casus eerst ‘neutraliseren’. Dit betekent zoveel als dat geen enkel bedrijf haar kwetsbaarheden wenst vrij te geven uit het oogpunt van concurrentie, van (publieke) gevoeligheid of organisatorische onrust. De medewerking is gelukkig groot om binnen discrete kaders toch vrij te kunnen schrijven over het met behulp van nieuwe en bewezen methodieken als bijvoorbeeld ‘Lean’, ‘Agile’, ‘Prince2’ en ‘Scrum’ ten uitvoer (laten) brengen van ‘veranderprocessen’.

Het is een gewone maandagochtend als het scholencomplex langzaam volstroomt met fietsende leerlingen. Bewust schrijf ik scholencomplex omdat de samensmelting tot leerfabrieken in een ver gevorderd stadium is. Op zo’n complex tref je tegenwoordig meerdere gebouwen aan waar verschillende niveaus van onderwijs wordt verzorgd. De voordelen van het bij elkaar brengen van het onderwijs zijn legio volgens kenners. Voor leerlingen moet het niet uitmaken want ondanks je onder de vlag van één scholengemeenschap valt, volg je gewoon het onderwijs van jouw niveau in één gebouw. So far, so good zou je denken.

Voor docenten ligt het zeker iets anders! Je bent onderdeel geworden van een groter geheel als je werkzaam bent in zo’n dergelijke massale leerfabriek met ruim duizend plus aan leerlingen. Je valt als docent weg in de massa als je je niet weet te onderscheiden. En dat terwijl je juist met veel liefde, vaak jaren geleden al, hebt gekozen voor “jouw vak”. Nu jaren later valt het ineens tegen om ‘onderdeel te zijn van het grotere geheel’, valt het salaris tegen, zijn leerlingen en ouders mondiger geworden en wordt juist de tijd beperkt om volop bezig te zijn met leerlingen. Je moet ‘productie’ draaien! Genoeg leerlingen afleveren met een diploma anders krijgt de school een slechte naam, met alle gevolgen van dien. Waar is de charme van het lesgeven gebleven zoals je dat vroeger voor ogen had tijdens de opleiding voor docent?

Het is deze keer een blog met een gemengd gevoel. Enerzijds probeer ik continu begrip te hebben dat het voor de hedendaagse docenten niet eenvoudig is om je werk te verrichten met alle maatschappelijke en technologische veranderingen. Anderzijds constateer ik ook in toenemende mate een groei van frustratie, burn-outs en ongeïnteresseerde houding bij meer docenten dan mij lief is. Wat is er aan de hand met de omgeving waar onze kinderen een groot deel van hun jeugd doorbrengen?

Het lijkt wel of de trots van docenten ernstig kwetsuur heeft opgelopen. Dat ligt niet alleen aan het gemorrel aan het salaris, want dat is al decennia lang een discussie. Het ligt niet aan de lesstof, want ook daarin is de rode draad niet veranderd. De talen en vakken als geschiedenis, natuur- en scheikunde, aardrijkskunde, wiskunde en sport vormen nog steeds de ruggengraat van het onderwijs. Het kan ook niet echt liggen aan de faciliteiten, want scholen(gemeenschappen) beschikken vaak over goede gebouwen met moderne technologie als digitale borden, tablets, notebooks etc. Wat is er dan mis op de scholen? Of, is er wel iets mis met/voor docenten op de massale leerfabrieken?

Ja, ik ben van mening dat het niet goed gaat. Van een docent vragen we wel heel veel tegenwoordig. En met name de flexibiliteit om met alle soorten van leerlingen om te gaan. Van de introverte en faalangstige leerling tot de leerlingen met een aandachtsgebied. Voorheen was het bijzonder onderwijs en/of begeleiding vanuit deze optiek een belangrijk onderdeel van het educatieve stelsel in Nederland. Helaas is jaren geleden besloten om deze onderscheiding op te heffen en alle leerlingen via één reguliere onderwijsstroming op te leiden.

Uiteraard is het een nobel streven om te stimuleren dat iedereen zich onderdeel voelt van dezelfde samenleving. Alleen blijkt het in de praktijk niet goed mogelijk om te organiseren. Leerlingen met een aandachtsgebied krijgen daardoor niet de broodnodige ondersteuning die noodzakelijk is om mee te kunnen komen. Ze vallen nu weg in de massa en docenten hebben geen oog voor de ‘bijzondere kenmerken’ behorende bij leerlingen met een aandachtsgebied. Zij sneeuwen letterlijk onder!

We hebben het hier over leerlingen waar het aandachtsgebied meestal een component van het gedrag is. Het overschaduwt de schoolprestaties omdat het aandachtsgebied niet wordt (h)erkend door de docent. Mogen we van alle docenten verwachten dat zij naast de vakkennis, ook nog kennis hebben van de vele aandachtsgebieden die zich in de huidige samenleving manifesteren?

Een goed voorbeeld is ADHD. Een niet aan de buitenzijde zichtbaar aandachtsgebied, maar wel met een enorme kans om ‘last van te hebben’. Daar waar de een roept: “Deze leerling is altijd druk en aanwezig. Hij (ADHD komt vaker voor bij jongens dan meiden) verstoort de orde in de klas, dus hij zal wel geen interesse in school hebben. Daar ga ik geen tijd aan spenderen!” Terwijl de andere docent, met toevallig meer affiniteit voor het aandachtsgebied, aangeeft: “Zo’n jongen geef ik een duidelijke structuur in het leren en maken van huiswerk. Als hij druk wordt stel ik mijzelf de vraag of ik hem wel genoeg lesstof heb gegeven. Zijn gedrag is een indicatie, zijn cijfers slechts mede een weergave van mijn inzet als docent.” Het is maar net het perspectief van de docent over welke insteek wordt gekozen.

De vragen die ik wil stellen zijn relatief eenvoudig, doch de antwoorden des te complexer. Hoe komt het dat wij als samenleving van docenten verwachten dat ze “overal” verstand van moeten hebben buiten het eigen vak? Waarom is ooit besloten om alle leerling via één onderwijssysteem, uiteraard met de verschillende niveaus, op te leiden? Waarom worden de talenten van leerlingen, nog immer bestempeld als “negatief” als het zich uit d.m.v. ander gedrag dan de gemiddelde leerling? Is het niet herkennen van ‘talenten’ een misser van de docent of van ons huidige onderwijsstelsel?

De reden van dit blog is dat we moord en brand schreeuwen voor een tekort aan toekomstige ICT’ers. Alleen lijkt niemand in beslissende organen in het onderwijs nog het besef te hebben dat juist mensen met aandachtsgebieden binnen bijvoorbeeld het autisme spectrum, juist die talenten hebben die we zo broodnodig hebben. Alleen dan moet je daar wel oog voor (willen) hebben in plaats van te bestempelen als ‘afwijkend gedrag’. Mijn persoonlijke hoop is dat we ooit oog krijgen voor deze kwaliteiten die voor vele leerlingen kunnen worden bestempeld als talent! Mits op de juiste wijze (h)erkend, begeleidt en ingezet… Tenslotte: “Je zal maar docent zijn!”

Amsterdam – Afgelopen week kwam het rapport van de Commissie van Ton Elias uit over de ICT-problematiek in de Rijksoverheid. De algehele constatering is dat er veel mis gaat, met een kostenpost tussen de 1 – 5 miljard euro. Een schatting die alle ruimte overlaat voor discussie, want het is nogal een bandbreedte. Daar kun je gerust een project meer of minder onder scharen. De kern van het lijvige rapport is echter wel duidelijk. Het mis in de samenwerking tussen de verschillende partijen.
In vaktermen ook wel Demand-Supply genoemd. Om het vraag-aanbod model ten volle toe te kunnen passen, moet men wel bewust zijn van de rollen die benodigd zijn om dit model goed te laten fungeren. Je moet weten wat je vraagt en de aanbieder moet de juiste antwoorden formuleren. Maar hoe statisch is dit model? “Het antwoord wat je krijgt is afhankelijk van de vraag die je stelt!” is een historische quote die met grote regelmaat wordt gebruikt. In dit blog probeer ik in een voor iedereen begrijpelijke taal aan te geven wat Demand-Supply, zoals toegepast bij Europese Aanbestedingen, eigenlijk betekent ten aanzien van samenwerken met een knipoog naar innovatie. Wat is er voor nodig om optimaal te kunnen samenwerken in het Demand-Supply model?

Vertrouwen is de eerste stap
Het Vraag-en-Aanbod model is relatief eenvoudig. U vraagt en wij draaien! Het model is al eeuwenoud, echter in de verregaande digitalisering heeft het een extra dimensie gekregen. We maken even een uitstapje en benutten het maken van een maaltijd als voorbeeld. Op voorhand heeft u besloten dat u samen met uw gasten wil genieten van een heerlijke driegangen diner bestaande uit voorgerecht, hoofdgerecht en toetje. De uitkomst heeft u al voor ogen, het staat al bijna op tafel. Voor u ligt het vraagstuk “Maak ik het zelf of nodig ik een kok uit die het gaat samenstellen?” Om het zelf te kunnen doen moet u minimaal verstand hebben van de ingrediënten die benodigd zijn om de maaltijd te bereiden die u voor ogen heeft. Het is echter niet uw vakgebied en wil toch uitblinken bij uw gasten. U besluit om een bedrijf in te schakelen dat u een thuiskok levert. De potentiële kok komt op bezoek om kennis te maken. Op overtuigende wijze verteld de kok bevlogen over zijn carriere, de gerechten die hij klaar kan maken waarbij het water u al nagenoeg uit de mond loopt. Deze kok geeft u het gevoel van vertrouwen dat er komt te staan wat u voor ogen heeft voor uw gasten.

Afstemmen van verwachtingen
De vraag die de kok u voorlegt hebben vooral betrekking op het aantal gangen, wat u wenst te eten (vlees, vis of vegetarisch), of er bijzondere wensen zijn met betrekking tot dieetwensen en hoeveel mensen er deelnemen aan het diner. De professionele manier van vragen van de kok vergroot de indruk dat hier sprake is van iemand met de nodige expertise. Tenslotte kunt u als opdrachtgever niet van alles verstand hebben, juist daarvoor wordt de kok ingehuurd. Het diner is om verschillende reden belangrijk. U wilt daarom heel graag een goede indruk maken op de gasten. De kok stelt voor te beginnen met de voorbereidingen waarbij alles goed afgestemd lijkt te zijn. De prijs voor de diensten van de kok worden afgestemd, inclusief de kosten van het diner. De handen worden geschud, de kok gaat aan de slag en u begint met het uitkijken naar een heerlijk diner. Tot zover een geslaagde stap.

Infrastructuur

De faciliteiten (infrastructurele zaken) moeten goed zijn
Het is de dag van het diner. Ruim voor het diner arriveert de kok. Hij heeft zijn kokskleding aan en tassen vol ingrediënten mee. Enthousiast begint hij in de keuken met het bereiden van de maaltijd. Al na 5 minuten komt hij naar u toe en vraagt om extra pannen, want zijn pannen passen niet op de inductie kookplaat. Helaas zijn er nu niet genoeg pannen om het diner goed te kunnen voorbereiden. “Géén probleem hoor” zegt de kok, “die kan ik nog wel verzorgen, maar daar moet ik dan wel een kleine vergoeding voor rekenen!” U gaat ermee akkoord want het diner moet wel op tijd af. Gelukkig zijn de extra pannen snel aanwezig. Het geluid van een actieve kok in de keuken klinkt volop . Het stemt u gunstig, want de kok loste het probleem echt wel snel op. “Tsja, die extra pannen had ik gewoon in huis moeten hebben” denk je dan. “Of beter met de kok moeten afstemmen wat er in mijn keuken staat.

De Proef of Concept

De “Proef” of Concept moet goed zijn
Zo af en toe loop je de keuken in waar je een bevlogen chef zijn vakkunsten ziet uitvoeren. Het geeft je een goed gevoel om de kok zo druk bezig te zien. Af en toe biedt de kok aan wat te proeven. Het versterkt het gevoel dat er straks een geweldig diner staat waar jij mee kan scoren bij de gasten. Je ziet de stralende gezichten al bijna voor ogen. Het gekozen driegangen diner bestaat uit een goedgevulde groentesoep als voorgerecht, een Hollandse biefstuk met aardappelen en groente, en ter afsluiting koffie met taart. Tot zover lijkt het allemaal naar wens te verlopen. De kok is in de keuken op bevlogen wijze bezig met de bereiding van de gerechten, terwijl de eerste gasten arriveren. Als verrassing heeft de kok kleine hapjes gemaakt voor bij de ontvangst van de gasten. De verwachting over het diner stijgt met de minuut. U had er niet expliciet om gevraagd, maar de proactieve actie van de kok stemt u en uw gasten vrolijk. Het smaakt nu al naar meer.

De tafel staat klaar!

De valkuil van meerwerk komt al snel
Als de laatste genodigden zijn gearriveerd, klinkt plots de deurbel. Twee goede vrienden staan voor de deur. U bedenkt u opeens dat zij ook wel aan het diner kunnen deelnemen. De extra gasten krijgen een drankje aangereikt terwijl u naar de keuken loopt. De kok geeft aan dat het geen probleem is. Gewoon nog even snel wat extra vlees laten bezorgen, dan komt het wel goed. Het betekent wel dat er wat extra budget moet worden benut. “Logisch gevolg van de extra gasten”, gaat er door u hoofd. De tafel wordt gedekt voor de twee extra gasten et voilà. De oplossing ligt vaak heel dichtbij. Vanuit de keuken komt het signaal dat het voorgerecht gereed is om op te dienen. De verwachting is dat de kok zijn exclusieve kunst zelf komt opdienen. Alleen hier gaat het mis. De kok stelt voor om een collega te laten komen die komt helpen met het serveren. Zijn taak is de voorbereiding, tijd voor serveren heeft hij niet. U voelt de druk toenemen. Onder deze druk stemt u in met het inschakelen van de extra kracht. Ook hier komt weer extra budget bij kijken. In de tussentijd vraagt u nieuwsgierig naar het voorgerecht. De goedgevulde soep mist de door u zo geliefde vermicelli. Helaas heeft u ook dit niet in huis, dus stelt de kok voor het gelijk te laten meenemen door zijn collega die al onderweg is. Anders als instemmen kunt u niet. Langzaam begint ook uw gevoel te veranderen. Het duurt gelukkig slechts kort voordat de collega van de kok arriveert. De gasten worden uitgenodigd aan tafel, terwijl de kok de soep heeft aangevuld met de vermicelli. Het opdienen van het voorgerecht kan beginnen.

Ingredienten

Frustratie ligt op de loer
De gasten genieten ogenschijnlijk van het voorgerecht. De wijn die u zelf heeft verzorgd draagt bij tot mooie dialogen aan tafel. Hetgeen misgegaan is in het voortraject verdwijnt bij u naar de achtergrond. Het lijkt allemaal wel mee te vallen. Na het voorgerecht is het tijd voor het hoofdgerecht. Mooie opgemaakte borden worden opgediend. Een heerlijke geur van het eten prikkelt de zintuigen. Als iedereen voorzien is, begint men aan de eerste hap. Met verbazing proeft u een smaak die u niet kan thuisbrengen. De verwachtingen lagen toch echt iets anders. De gasten kijken u aan, u voelt een kleur opkomen. Ook zij constateren een flauwe smaak die niet helemaal beantwoord aan een positieve effect. In overleg met de kok worden er extra toevoegingen gedaan met zout, peper en nog wat kruiden. Het wordt smakelijk gemaakt, maar is verre van wat u zelf voor ogen had. De kok, inmiddels wat gefrustreerd aan het worden, vindt dat zijn gerechten exclusief en goed smaken. U en uw gasten hebben een andere indruk gekregen. Een vorm van teleurstelling zoals bij het voorgerecht komt weer terug. De noodgrepen om het hoofdgerecht alsnog “goed” te krijgen dragen niet bij tot een betere sfeer in de keuken, maar ook niet aan tafel. De gezichten van de gasten tonen verschillende uitdrukkingen. De moed zinkt langzaam in uw schoenen, want dit was niet de bedoeling. Daar waar het gesprek over de geneugten des levens had moeten gaan, werd er nu gesproken over de teleurstelling van de dienstverlening van de kok en zijn bedrijf.

De nasmaak

Resultaten worden bij lange na niet gehaald
Het hoofdgerecht was in dit geval geen succes. Dan maar hopen dat het nagerecht nog een goed smaak na gaat laten bij de gasten, want nog een teleurstelling zou de avond wel erg belasten. De deur gaat open. Een groot blad met gevulde schaaltjes wordt binnengebracht. Ieder gast krijgt er een toebedeeld. Het ziet er mooi uit, de kleur nodigt uit en bij een ieder komt het gevoel op dat het hoogtepunt hiermee gaat worden bereikt. Tot de eerste hap wordt genomen. Ook hier verschilt de smaak van de kok met degene die het uiteindelijk moet gaan eten. Enkele gasten bedanken na enkele happen. Zij hebben het echt geprobeerd, maar het is zo smaakloos dat zij weigeren om het geheel op te eten. U begint zo langzamerhand radeloos te worden. De stemming zakt, en de dialogen gaan totaal een andere kant op dan u graag had zien gebeuren. De koffie volgt snel na het hoofdgerecht. Een koekje erbij kan de sfeer niet meer terugbrengen naar het niveau van voor het diner. Kort na de koffie vertrekken de eerste gasten.

Gepeperde rekening

Een vervelende nasmaak is het gevolg
Wat een lange vrolijke avond had moeten worden, is veranderd in één grote teleurstelling. Als alle gasten zijn vertrokken, stapt u de keuken in. Het is een grote bende van kookgerei, voedsel, afwas en wat al niet meer. De kok en de ober zijn vertrokken en hebben een briefje achtergelaten met de tekst “Dank u voor deze kans, hoop dat het naar wens was.” Het huilen staat u nader dan het lachen. De tijd en moeite die het u kost om de achtergebleven zooi op te ruimen benadrukken nogmaals de teleurstelling. Een geweldige avond met exclusief diner, was uitgelopen op een compleet drama. En als klap op de vuurpijl krijgt u enkele dagen na het diner de rekening van het bedrijf van de kok binnen. De prijs was door alle extra’s en de collega erbij ruim verdubbeld. Door de toestemming die u had gegeven tijdens de uitvoering kon u hier weinig tegen inbrengen. Het diner was geleverd, de diensten van de kok en zijn kompaan waren uitgevoerd. Kortom een ware treurnis, alleen wel een die mede te wijten is aan het verschil tussen verwachting en resultaat.

Is het goed leren vragen en bieden van dé oplossing echt zo ver te zoeken?
Het voorgaande voorbeeld gebeurt dagelijks in de wereld van ICT. Organisaties besteden activiteiten uit om kosten te drukken, hogere expertise in te zetten, maar vergeten dat het stellen van de juiste vragen aan de markt (Requirements), om te komen tot de juiste antwoorden (Oplossingen) van cruciaal belang is. Het compleet uitbesteden van de ICT conform het Demand-Supply model vraagt nogal wat van organisaties. Afscheid nemen van alle expertise in de eigen organisaties (Uitbesteden), brengt mee dat het vertrouwen voor een goede uitvoering ook geheel ‘buiten de deur’ komt te liggen… Teleurstellingen behoren dan ineens tot de orde van de dag… om nog maar te zwijgen van de bijkomende kosten…

Is uitbesteding van ICT dan geen goede oplossing? Ja wel degelijk! Alleen moet je als organisatie dan een strak Demand-Supply model toepassen. De scheiding van rollen, taken en verantwoordelijkheden is cruciaal bij ‘outsourcing’ van primaire bedrijfsactiviteiten of het betrekken van dienstverlening bij derde partijen. Het samenspel tussen opdrachtgever en opdrachtnemer(s) in enkele vorm of consortia vraagt om expertise om in te richten. Ook daarvoor zijn specifieke leveranciers die conform strakke modellen organisaties bijstaan. Kern van het verhaal blijft… Als je zelf niets kunt of wilt doen, dan moet je zorgen dat je het wel goed regelt… Afscheid nemen van alle in-house expertise is nimmer een optie!

Tenslotte… volgende keer maar weer zelf koken… Om nog even wat luchtigheid te brengen een leuke sketch van Andre van Duin over ‘vraag-en-antwoord’ en hoe gek het kan lopen!

“Wow!” het is de tweede keer dat ik na een gesprek met jou het weekend in ga met ‘1001 ideeën’. Hoe is het mogelijk dat we zo’n energie met elkaar delen? We kwamen al snel tot de conclusie dat we ergens samen een weg naar de horizon gaan bewandelen. Welke? Weten we nog niet? Wanneer? Weten we nog niet? Hoe? Weten we ook nog niet! Het gaat er komen, links- of rechtsom, let maar op!

InspiRAATSie, de sleutel voor participatie!

Deze keer schrijf ik maar eens een blog over mijn gevoel in plaats van een stevige mening over wat er gebeurd in onze samenleving. Want er gebeurd veel, heel veel! Soms komen er mensen op je pad die een energie meebrengen die onbeschrijfelijk is. Zij geven je al snel het gevoel dat het is voorbestemd om ‘samen iets te gaan doen!’

Het is jaren geleden dat een goede vriendin, in een periode dat ik nogal zoekende was naar antwoorden, mij de woorden meegaf “Rich, vraag niet waarom, het is wat het is!” De woorden klinken nog regelmatig in mijn gedachte als ik constateer dat er dingen gebeuren die mij verrassen. Of het nou in negatieve of positieve zin plaatsvindt.

Albert Einstein

‘Alles wat je wil veranderen, bepaal jezelf!’ is mijn motto. Albert Einstein heeft de legendarische quote uitgesproken (vrij vertaald) “Als je alles blijft doen zoals je altijd hebt gedaan, dan mag je geen andere uitkomst verwachten!” Het is een waarheid die klinkt als een klok. Wil je de wereld om je heen veranderen dan moet je zelf veranderen.

Sinds de start van mijn onderneming in 2013 is er veel gebeurd. Positieve en negatieve dingen. Soms sta je er niet bij stil dat er in onze samenleving mensen leven die het niet zo nauw nemen met normen en waarden. Zij zijn gericht op het verwerven van eigen belang. Staan niet stil bij de filosofie dat je samen meer bereikt dan alleen. Veel woorden ga ik er niet aan besteden, want veranderen kun je dat niet. Zij denken en doen zo.

Richard BransonIn 2012 heb ik het besluit genomen om serieus mijn leven te veranderen. Vanaf dat moment is mijn wereld gaan veranderen. Het moeilijkste besluit was om al mijn positieve energie te laten gelden om de wereld rechtvaardiger te gaan maken. De start van wat aan het begin een ‘mission impossible’ leek te zijn. Voor mij is Richard Branson hier een groot voorbeeld bij. “Gaat niet, bestaat niet!’ is een boek wat wij heel veel inspiRAATSie heeft gegeven, naast zijn ‘Bransonway’. Ach idealen moet je hebben! Waarom zou je dan niet een voorbeeld nemen aan bestaande wereldveranderaars?

Nu ruim 1,5 jaar na dat besluit is mijn leven flink veranderd, zowel privé als zakelijk. Wat mij positief heeft verrast en eigenlijk dagelijks mij doet verrassen is dat ‘verandering de enige constante’ is geworden in mijn leven. Het betekent ook dat de kring van mensen om je heen verandert. Mensen komen op je pad, wandelen korte of langere tijd mee en gaan dan weer een eigen kant op. Vroeger dacht ik dat je dan iemand verliest, maar dat blijkt niet waar te zijn. Het was een wederzijdse les.

Theo B. Raats (1940 - 1985)

De levensles van mijn vader zaliger kreeg vanaf die tijd ook een sterkere plaats. ‘Niet is onmogelijk, als jezelf maar wilt! Geloof in jezelf!’ spraak hij in 1985 uit kort voor zijn verlaten van dit aardse leven. En daar heeft hij gelijk in. Alleen is de weg van verandering vaak te vergelijken met een zanderige hobbel weg bezaaid met takken en bomen.

De laatste tijd komen er meer en meer mensen voorbij die mijn positieve energie waarderen. Of duidelijk laten merken dit in het verleden al hebben gewaardeerd. Zij komen ineens weer terug op mijn pad. De ‘Waarom?’ die ik mij altijd afvroeg, wordt ineens beantwoord. Hetgeen duidelijk is geworden, is vooral ‘deel jouw positieve energie, inspiratie en ideeën’ zonder kaders daaraan te stellen. Verwacht je hulp en steun van anderen, dan is het bieden van hulp en steun hetgeen dat je zelf ook moet bieden. Onbevooroordeeld en zonder voorwaarden!

Surprise somebody with a Smile

Wil je een lach toegeworpen krijgen, dan is het glimlachen naar een ander van groot belang. Terug naar de eerste alinea. De afgelopen decennia heb ik het leven onbewust tegemoet getreden met mijn tomeloze energie en positiviteit. In enkele gevallen werd dit ervaren als ‘te druk, te overweldigend, te…’ Wat ik heb geleerd is dat je op gelijke energielevel moet komen, wil de energie twee kanten op stromen. Althans als de wil tenminste aanwezig is om elkaar te willen begrijpen.

Inspi-RAATS-ie is een mooi gegeven… Daarom blijf ik participeren waar ik kan, deel ik mijn expertise en energie met veel plezier en geniet ik van wat op mij afkomt. Op naar een zonnige toekomst voor iedereen die positief tegenover ‘samenwerken’ staat…

Prettig weekend… Richard “Inspi-RAATS-ie

Note: Wil je (mijn) Inspi-RAATS-ie eens inzetten om in jouw bedrijf een verandering op gang te krijgen? Ben je op zoek naar iemand die de stof moet doen opwaaien? Of gewoon opzoek naar nieuwe ideeën? Bel of mail dan! Iedere vooruitgang begint met het inzetten van positieve energie en Inspi-RAATS-ie

Amsterdam – De economie in de wereld is voorgoed veranderd! Ook in Nederland kunnen we er niet aan voorbijgaan dat de financiële situatie niet rooskleurig is. Het kabinet Rutte krijgt het niet voor elkaar om belangrijke zaken te veranderen, mede door gebrek aan vertrouwen en draagvlak. Grootschalige bezuinigingen worden doorgevoerd om het huishoudboekje van de staat op orde te brengen en om te kunnen voldoen aan de door Brussel gestelde hoge eisen. De cyclus van de conjunctuur staat te wankelen. Technologische ontwikkelingen, beschikbaarheid van informatie en snelheid van verspreiding van dezelfde informatie, maakt dat veranderingen in de samenleving elkaar steeds sneller opvolgen. De cruciale vraag is “Hoe kan de Nederlandse economie zich stabiliseren naar meer betrouwbaarheid?”.

Technisch Onderwijs

Het antwoord op de vraag is moeilijker dan de vraagstelling. Dagelijks breken vele economen zich over deze vraagstelling, zonder direct een antwoord of oplossing te hebben voor de problematiek. In het verleden zijn er echter keuzes gemaakt die niet zo maar terug te draaien zijn. De ambitie van Nederland is lang gericht geweest op de kenniseconomie en dienstverlening. Gevolg was dat ouders hun kinderen vooral motiveerden om door te gaan met leren, om daarmee een serieuze plaats op de arbeidsmarkt te kunnen verwerven. Hoe hoger de opleiding des te meer kans op een goede baan.

De Nederlandse regering heeft de laatste drie decennia hier volop op gestuurd. Bedrijven gingen hierdoor over tot “outsourcing” van relatief eenvoudig werk naar lage lonen landen. Nederland moest op de wereldwijde ladder van de kenniseconomie naar de top! Helaas is echter recentelijk duidelijk geworden dat wij zijn gezakt op de wereldwijde ranglijst. Kennis is niet langer “beschermd goed” en “het geheim van de smid” blijkt door de technologische ontwikkelingen en openbare beschikbaarheid en bundeling van “informatie” snel te worden achterhaald.

De gevolgen van “outsourcing” laten ferme sporen na. Kennis en kunde over productieprocessen is sterk afgenomen. De ambitie om met alleen dienstverlening geld te verdienen heeft ervoor gezorgd dat de Nederlandse productie industrie, t.o.v. 25 jaar geleden, substantieel is afgenomen. In tegenstelling tot Duitsland, waar onze premier Rutte zich graag mee vergelijkt, is in Nederland het balans tussen kennis- en industriële economie verdwenen. De Nederlandse bedrijven die wel doorgegaan zijn met productieactiviteiten in Nederland blijken nu wereldwijde contracten te verwerven en zijn daardoor minder afhankelijk van de conjunctuureffecten. Echter kampen zij allen wel met het probleem dat er geen goed opgeleide en vakkundige arbeidskrachten te krijgen zijn.

Het besluit om de voormalige lagere technische scholen (LTS) op te heffen blijkt een belangrijke angel te zijn. Op de LTS werden jongeren vooral gestimuleerd om installatiemonteur, metaalbewerker, timmerman of een ander technisch beroep te ambiëren. De laagdrempelige toegang tot arbeid was daarmee gewaarborgd. Tot dat “iemand” het lumineuze idee had ontwikkeld dat “kennis macht is”. Het resultaat is echter “more chiefs than indians”. We hebben “niets” meer om te leveren anders dan “kennis” wat tegenwoordig zeer vluchtig blijkt te zijn.

De oplossing ligt echter dichterbij dan we denken. Alleen zijn er serieuze ingrepen nodig op vele gebieden die moeten zorgen dat de economie in Nederland weer gezond wordt. Een belangrijk feit is dat arbeid in Nederland, gezien op micro-niveau, door allerlei facetten te duur is geworden. Wanneer we echter de moeite nemen om alle facetten op macro-niveau in kaart te brengen dan kunnen we wel eens tot de conclusie gaan komen dat slechts enkele cruciale veranderingen tot snelle oplossingen kunnen leiden. Sneller dan men momenteel doet vermoeden. Althans, dat is mijn bescheiden mening.

Voor de gewone burger draait het allemaal om koopkracht, oftewel “Wat kan ik allemaal doen met het door mij verworven inkomen binnen de voor mij beschikbare vrije tijd?” In beginsel maakt het dus niets uit wat het bruto inkomen is, zeker als het netto inkomen toereikend is om een normaal tevreden leven te kunnen leiden. Economisch deskundigen hebben in het verleden de term “modaal inkomen” geïntroduceerd. Hiermee is een lijn gezet wat de gemiddelde Jan Modaal bruto mag verdienen. Het zegt echter totaal niets over de koopkracht, want dat heeft betrekking op het netto besteedbaar inkomen. Alle bezuinigingen die nu worden doorgevoerd leiden rechtstreeks tot vermindering van de koopkracht van Jan Modaal. Mijn voorstel zou zijn om te beginnen met het vaststellen van een modaal inkomen gebaseerd op een netto besteedbaar inkomen.

Innovatie van de Nederlandse Economie

De personele kosten zijn normaliter de hoogste kostenpost op het balans van een bedrijf. De massale ontslagrondes hebben geleid tot een daling van de kostenposten aan de ene zijde, maar vervolgens op een later moment gezorgd voor een verhoging van de belastingdruk. Het sociale stelsel in Nederland voorziet mensen, die tijdelijk niet in de gelegenheid zijn om zelfstandig inkomen te verwerven, van een uitkering. De gelden hiervoor moeten weer door belastingbetalers worden opgehoest. Deze cyclus vormt de basis van de (Nederlandse) economie. Bezuinigingen doorvoeren, of betere gezegd, belastingverhogingen doorvoeren om de kosten te kunnen dekken, leiden direct tot versterking van het negatieve economisch spiraal.

Willen we de economie veranderen dan moeten we de cyclus aan gaan passen. De sleutel ligt bij de regering en de tevredenheid bij mensen over de koopkracht. Laten we eens een situatie schetsen die helpt om duidelijk te maken welke mogelijkheden er zijn. We gaan uit van een netto modaal inkomen van € 2.000,- per maand.

Iemand kost de werkgever dan (brutoloon) € 2.770 * 1,32 (werkgeverskosten) = € 3.656,- Wanneer deze persoon wordt ontslagen dan krijgt degene nog slechts 70% van het laatst verdiende loon, t.w. € 1.939,- Wat neer komt op een besteedbaar inkomen van ca. € 1.400,- per maand.

De totale kosten komen echter in de laatste situatie compleet voor rekening van de staat. De personeelskosten voor de werkgever komen te vervallen op de balans. In plaats van dat de arbeidskracht en werkgever bij dragen aan de (zorg)staat, kost het nu direct geld. Verschil van betaling van € 1.656,- naar uitgave van € 1.939,- maakt een achteruitgang van € 3.595,- voor de Nederlandse staat. De oplopende werkeloosheid, momenteel ruim 700.000 mensen, zorgt voor een bizarre stijging van de kosten. Uitgaande dat slechts de helft een uitkering ontvangt, ter indicatie en middeling van de verschillen tussen wel/geen uitkering en hoogte van de uitkering, dan gaat het om maandelijks meer dan € 1.200.000.000,- verschil aan overheidsuitgaven c.q. mislopen inkomsten.

Een ander punt is het rendement waar investeerders vanuit gaan bij investering in een bedrijf. Willen we de economie veranderen, dan is daar ook een (tijdelijke) verandering in verwachting noodzakelijk. Het continu grote sommen geld onttrekken aan bedrijven is kort termijn politiek en drijft het bedrijf in de hoek dat Research & Development niet meer mogelijk is en innovatie stil komt te staan. Het (her)investeren van rendement loont als de bedrijfsvoering gericht is op lang termijn rendement en bedrijfscontinuïteit. Het besef begint langzaam te groeien, echter heeft nog niet de omvang die wenselijk is. Bedrijven krijgen mede hierdoor geen kans om te groeien.

InnoComm's Ideeenbus

Een mogelijke oplossing is dat de overheid besluit om de salarissen de komende 5 jaar te bevriezen! Om daarna te sturen op het vergroten van de koopkracht. Dit kan door bedrijven die productie leveren te belonen met belastingverlaging (anti-cyclus investeren). Hierdoor kunnen producten goedkoper worden geleverd, dalen personeelskosten waardoor meer mensen een baan kunnen krijgen en neemt omzet ongetwijfeld toe. Voorwaarde is wel dat de extra vrijgekomen gelden worden aangewend voor ontwikkeling van innovatie en aannemen van mensen, in plaats van verhogen van het rendement voor de aandeelhouders. Het zorgt op termijn korter dan vijf jaar, voor serieuze terugkeer in de wereldeconomie bij toenemende export, maar ook door verhoging van verkoop op de Nederlandse markt. Een beetje chauvinisme, door het kopen van Nederlandse producten te promoten, kan geen kwaad. Duitsland heeft haar model hierop gebaseerd en kent al jaren de € 400,- baan om werkelozen terug te laten keren in de arbeidsomgeving. Daar zouden wij een voorbeeld aan kunnen nemen, omdat de economie van Duitsland stabiel is door balans tussen productie en kennis economie…

Het is zo maar een brainwave van een gewone burger…

AMSTERDAMHet CPB heeft het signaal afgegeven dat de recessie is afgelopen! Wat geweldig nieuws moet zijn, betekent toch eigenlijk een deceptie. De recessie wordt afgemeten aan ‘oude cijfers’, aan een ‘oude’ denkwijze en vooral aan de ‘oude economie’. Een economische situatie die nimmer meer zal wederkeren. Tenslotte kunnen we vaststellen dat de werkeloosheid nog steeds exorbitant hoog is, de kansen voor ca. 35 á 40% van de beroepsbevolking om een (andere) baan te vinden er (nog) niet is en bedrijven nog steeds liever over de grens kijken naar goedkope krachten dan in overweging te nemen wat er met de huidige populatie ‘werkzoekenden’ te ondernemen is.

Nederland nog niet klaar!
Het is een voldongen feit dat Nederland ver achter blijft bij herstel van de Europese economie ten opzichte van de buurlanden. Het lijkt bij weinig mensen door te dringen wat er nodig is om dit herstel ook in Nederland voor elkaar te krijgen. Het draait allemaal om bewustzijn, mentaliteit, gedrag en doelstellingen! De wurggreep waarin Nederland zich laat houden is klaarblijkelijk nog niet benauwend genoeg. Hierdoor worden significante wijzigingen, die er moeten plaatsvinden om naar de nieuwe economie te kunnen komen, nog niet doorgevoerd. Ergo, men lijkt het niet te (willen) begrijpen. Het draait echter allemaal om begrijpen van de basis van de Nieuwe Economische Wereld…

De Nederlandse economie zit vast!
De motor draait niet meer! De consument is het vertrouwen kwijt, bedrijven snijden tot op het bot en de overheid draait de duimschroeven nog strakker aan. Het Eureka gevoel van Minister-President Rutte over de ontwikkelingen hebben ‘slechts’ betrekking op de exportactiviteiten van het Nederlands bedrijfsleven. Er wordt daadwerkelijk vergeten dat er ook nog een Nederlandse economie is die totaal niets te maken heeft met export. De ‘gewone’ ondernemer in het Midden-en-Kleinbedrijf die, mede door de verkeerde focus van het kabinet, nu op vele plaatsen failliet aan het gaan is. Het verhogen van de kosten (lees: BTW, OGB etc.), terwijl de klandizie zienderogen afneemt, helpt niet mee om de economie draaiend te houden. De gehele basis van het Nederlandse staat onder druk van “goedkope arbeidskrachten” , “geen verkopen door wegblijven van klanten” en “achterblijven van ontwikkelingen door te hoge druk bij MKB’er”. Het einde van het economisch neerwaarts spiraal is duidelijk bereikt!

Oplossingen liggen voor de deur…
Een complete populatie wegcijferen in de boeken is niet zo moeilijk. De eenvoudige banen zijn weggesaneerd door verregaande industrialisatie en/of outsourcing van de activiteiten naar lage-lonen-landen. In plaats van te kijken hoe de loonkosten in Nederland konden worden aangepast, is er rucksichtloos werk verplaatst naar verre oorden. Achteraf blijkt nu dat, mede door kosten voor regie- en coördinatie, extra activiteiten en verplaatsing van strategische elementen waardoor nu verhoging van tarieven beginnen, outsourcing niet altijd interessant is. Iets wat op voorhand voorspeld had kunnen worden. De eerste geluiden voor re-shoring van activiteiten klinken al in Nederland. Het terughalen van ‘relatief eenvoudig werk’ is slechts één stap, want alleen daarmee lossen we het niet op. Er moet meer gebeuren om onze Nederlandse werkeloze weer aan het werk te krijgen!

Ontslagboete versus Winstmaximalisatie…
De veranderingen van mentaliteit ‘Alleen buiten NL is arbeid goedkoop!’ in het huidige bedrijfsleven is een stap. De volgende stap is dat de overheid haar gedachtegang ‘Alleen door export kan NL herstellen!’ aanpast. Er wordt totaal voorbij gegaan aan de interne kracht van Nederland. De sterke focus op alleen Europa vanuit de regering duidt niet op “Hoe zetten we NL op de kaart, anders als de geld-stortende partij?”. Hoeveel werk levert onze bijdrage aan Europa nu uiteindelijk op? Of gooien wij alleen de grenzen maar open voor ‘laaggeschoolde goedkope arbeidskrachten?’ De rekensom moet door de regering beduidend anders worden gedaan. De lasten van ontslagen is slechts een verplaatsing van kosten van het bedrijfsleven naar de overheid. De Nederlandse burger draait duidelijk op voor de extra financiële inkomsten van (veelal buitenlandse) aandeelhouders. De bedrijven die massaal tot ontslagen zijn overgegaan, moeten eigen extra belast worden met een ‘ontslagboete’ als de enige reden voor de massa ontslagen is ‘het verhogen van het rendement voor de aandeelhouders’ (winstmaximalisatie op kort termijn). Waarom zouden wij als Nederlandse burgers de lasten van een dergelijke bedrijfsvoering moeten dragen? Ook de laaggeschoolde mensen in Nederland verdienen een baan!

Werkeloos, een (on)gewenste sabbatical?
De verantwoordelijkheid om uit de economische slop te komen ligt niet alleen bij bedrijven of bij de overheid. Ook de werkeloze heeft een duidelijke verantwoordelijkheid. Wat doe je zoal als je geen baan meer hebt? Hoe actief ben je als vrijwilliger? Hoeveel initiatieven werk je uit met anderen om te kijken hoe jezelf (met anderen) weer kan zorgen voor kansen op werk? Wacht je totdat iemand een baan komt aanbieden op een presenteerblaadje? Of mopper je gewoon op de overheid en het bedrijfsleven en denk je gewoon ‘Het zal mijn tijd wel duren!’. Voor slechts een paar tientjes meer per maand ga ik niet elke dag vroeg mijn bed uitkomen… Tsja, vele zullen nu aangeven dat zij druk bezig zijn met het verwerven van werk via één of meer van de vele kanalen of arbeidsbemiddelaars. Het blijft interessant om erachter te komen hoeveel van de 750.000 werkelozen (ca. 6.000.000 uur per dag) beschikbaarheid zijn om creatieve oplossingen te bedenken om aan het werk te komen. Schrik niet, berekent op basis van 70% van het modale inkomen (€ 1641,-) kost de werkeloosheid ruwweg zo’n € 1,2 miljard euro per maand! Wanneer 25% van deze 750.000 werkelozen aan het werk zouden gaan tegen een modaal inkomen, dan kun je een aantal zaken direct vaststellen. (1) De inkomsten van werkeloze neemt toe, (2) De belastinguitgaven draaien direct om naar belastinginkomsten en (3) Bedrijven kunnen door een tijdelijke compensatie uit deze omslag een innovatie starten waardoor er nieuwe en extra inkomsten gaan groeien. Kortom de sleutel ligt bij de werkeloze! Je moet wel willen… Een uitkering is geen gift!

Wanneer start de discussie?
Helaas… moeten we ook constateren dat er vele mensen afhankelijk zijn van de negatieve effecten van de economie. Het apparaat om 750.000 mensen te registreren, controleren etc. etc. is inmiddels zo gegroeid dat mensen angstig worden als het aantal cliënten afneemt. Het moet gaan veranderen, maar daarvoor moeten de werkelozen zelf in beweging gaan komen, want als je niet voor jezelf wilt of gaat zorgen dan blijft men jou wel verzorgen! Althans tot de pot leeg is en er voor niemand meer een kans is om van het vangnet gebruik te kunnen maken…

En nu is het weekend… Veel plezier en interesse om zelf wel wat te gaan doen? Meld je dan gerust bij aandeslag@werkeloos.nu, gewoon omdat je het ‘niets doen’ en ‘geleid worden’ zat bent…

De Nederlandse economie is door de wereldwijde crisis in de financiële sector voorgoed veranderd. Het aantal werkelozen is substantieel gestegen. Het Midden en Klein Bedrijf, als motor van de economie, koerst met ferme schreden op faillissement af. De kosten van de (rijks)overheid blijven een opwaarts spiraal weergeven. Het huidige onderwijs is niet ingericht om de gewenste arbeidskracht van de toekomst op te leveren. De ecologische cyclus van het verwerven van inkomen door het verrichten van arbeid of door het gereed stomen voor het verrichten van arbeid door het volgen van (beroeps)onderwijs is compleet verstoord. Een nieuwe revolutie staat voor de deur! Doe je mee of kijk je toe?

Desalniettemin blijft het kabinet bij de traditionele denkwijze van besparen door het standpunt dat belastingen en accijnzen moeten worden verhoogd, verschuiving van overheidstaken tussen rijks-, provinciale- en gemeentelijke overheden doorgang moet vinden en diverse activiteiten van maatschappelijke aard richting het bedrijfsleven (maatschappelijke participatie) en de burger (zelfredzaamheid) moeten worden verplaatst zonder rekening te houden met de financiële gevolgen voor deze partijen. In de kern is het een goede gedachte om te groeien naar een sterk participerende samenleving waarin mensen met en voor elkaar zorgen. Minder bemoeienis vanuit de overheid moet zorgen voor een intensievere samenwerking voor en door burgers.

De cruciale randvoorwaarden om een dergelijke maatschappij te verkrijgen zijn echter niet ingevuld of kunnen niet ingevuld worden mede door beperking in de (Europese) wetgeving en door afwezigheid van wederzijds begrip voor culturele verschillen.

Randvoorwaarde 1: Europese samenwerking tussen de lidstaten
In 1952 is Nederland als een van de lidstaten de samenwerking aangegaan met België, Duitsland, Frankrijk, Italië en Luxemburg voor de vorming van de Europese Unie. De lidstaten hebben verregaande bevoegdheden toebedeeld aan de EU met als doelstelling te komen tot een gemeenschappelijk beleid op het gebied van onder andere landbouw, visserij, een vrije binnenmarkt, handelspolitiek, ontwikkelingsbeleid, milieu en hulpverlening bij natuurrampen. En om met één verenigd Europa een sterke handelspartner te vormen in de wereldwijde economie.

De groei van de Europese Unie met landen uit het Oostblok, de uitbreiding van de Europese wetgeving en de daaraan gerelateerde verregaande bevoegdheden van de EU om invloed te hebben op individuele lidstaten, blijken echter op vele gebieden de sociale, financiële, maatschappelijke ontwikkelingen te beperken. Het principe van het stimuleren van het vrije handelsverkeer tussen de lidstaten, zogenaamde winkelnering (Europese Aanbestedingen moesten hier een basis voor gaan vormen) en intensieve samenwerking richting de wereldeconomie, is het laatste decennia niet goed van de grond gekomen.

De stimulans voor mondiale organisaties om bedrijfsactiviteiten massaal uit te besteden (outsourcing) naar lage lonen landen, welke niet rechtstreeks bijdragen aan de financiële groei en grondvesten van de EU, was groter dan te bouwen aan een intensieve samenwerking binnen de grenzen van de Europese Unie. Uitbesteding van bedrijfsactiviteiten is een uitermate goed middel om te komen tot significante verlaging van de kosten door het inzetten van gestandaardiseerde methodieken door bedrijven gespecialiseerd in slechts deze activiteiten. Echter het toestaan van uitbesteding van werkzaamheden naar lage lonen landen, zonder daarmee een sterke export te bewerkstelligen of substantiële (belasting)inkomsten voor de Europese Unie of het eigen land te verwerven, getuigt van kort termijn politiek.

Het gevolg begint zich nu sterk af te tekenen in Europa. Eenvoudige productie- en logistieke werkzaamheden worden buiten de Europese Unie verricht door landen als bijvoorbeeld India waar de groei van miljonairs niet te stuiten is. De werkeloosheid in de Europese Unie exorbitant stijgt en dientengevolge daarvan de lastendruk voor de lidstaten van de Europese Unie om iedereen te voorzien van een basisinkomen niet meer te dragen is. De oorzaak is dat er totaal niet gedacht is aan internationale vormen van reciprociteit! De export vanuit de Europese Unie richting de lage lonen landen waar het geld nu weelderig stroomt blijft sterk achter bij hetgeen er wordt uitbesteed!

Randvoorwaarde 2: Nederlandse samenwerking tussen onderwijs en bedrijfsleven
In 1861 werd in Nederland de eerste ambachtsschool gesticht. Het was de instelling voor dagonderwijs waar men werd opgeleid voor ambacht en nijverheid. Het type onderwijs was vooral populair bij degene die na de lagere school geen mogelijkheid hadden om te studeren. De ambachtsschool verzorgde technische opleidingen voor jongens daar waar de huishoudschool gericht was op meisjes. De opleidingen werden zodanig gekozen dat deze aansloten bij de behoefte van de toekomstige arbeiders en werkgevers. Bij de invoering van de Mammoetwet in 1968 werd de naam gewijzigd in Lagere Technische School (LTS) en verdween de term ‘Ambachtsschool” in het geheel.

De veranderingen in het onderwijs om alles te bundelen heeft er in 1999 voor gezorgd dat dergelijk specifiek beroepsgericht onderwijs opgenomen werd binnen het voorgezet middelbaar beroeps onderwijs (vmbo). Hiermee kwam, in tegenstelling tot de verwachtingen, een einde gekomen aan de authentieke identiteit van ambachtelijk onderwijs in Nederland. Het was tevens het moment dat de verbinding tussen onderwijs en bedrijfsleven ogenschijnlijk verloren is gegaan. De focus werd vooral gericht op de groei van de kenniseconomie want de term “kennis is macht” vierde hoogtij. Het is een façade gebleken na de klap van de internethype in 2001. Een stevig staaltje kort termijn politiek wat nu al meer dan 10 jaar duurt. Hier moet nu verandering in komen!

Conclusie: Zijn wij het spoor echt bijster in Nederland?
Het beroepsonderwijs in Nederland is, vanwege deze cruciale bewegingen, sterk afgenomen. Ieder gezond nadenkend mens had op zijn vingers na kunnen tellen dat als je stopt met het opleiden van mensen voor ambachtelijke beroepen dat je op termijn afhankelijk wordt. Waar de doorgeslagen gedachte vandaan is gekomen dat de Nederlandse economie alleen kan draaien op “kennis” is niet terug te vinden, maar we kunnen concluderen dat er klaarblijkelijk niemand de helikopterview en visie heeft gehad om tot deze eenvoudige conclusie te komen.

De focus is teveel gericht geweest op het vergroten van de schaalgrootte van de Europese Unie om een serieuze speler te worden in de wereldeconomie. Willen we dit bereiken dan moet eerst het “huis” op orde komen. Soms moet je terug naar de basis om in de toekomst weer een stap vooruit te kunnen gaan maken. Voor Nederland betekent dat we onze mondiale gedachte moeten terugbrengen tot de vraag “Wat hebben wij in huis dat we kunnen benutten om een economische vooruitgang te verkrijgen?” of in eenvoudige termen: “Wat hebben we te koop en op welke wijze kunnen we dit verkopen?”. Om deze vragen te kunnen beantwoorden moeten we allereerst onze gedachtegang veranderen.

De populatie mensen die momenteel aan de zijlijn van het arbeidsproces staan vertegenwoordigen een grote capaciteit aan denk- en werkkracht. Niemand weet klaarblijkelijk deze mensen te motiveren of stimuleren om weer deelgenoot te worden van het arbeids- of onderwijsproces of de directe mogelijkheden lijken hiervoor te ontbreken. De negatieve wijze van denken over werkeloosheid en het sociaal stelsel, aangevuld met de wensen en eisen voor groei van nivellering zorgen dat we in de klem zitten in Nederland. In plaats van de handen ineen te slaan, de mouwen op te stropen en te kijken naar mogelijkheden in plaats van beperkingen, zorgen voor het continueren van deze beklemming.

De stevige besparingen ingezet door het kabinet gaat hier geen verandering in brengen. Het kabinet met als uitvoerende organisatie de (rijks)overheid lijkt geen visie te hebben over waar Nederland in de toekomst moet komen te staan. Politici beperken zich telkens op een maximaal ambtstermijn van vier jaar. Het meerpartijenstelsel in Nederland biedt niet (meer) een goede basis voor een stabiele koers van het land met een langtermijn strategie. De grote contrasten en diversiteit van politieke stromingen en het achterhaalde poldermodel mag heden ten dagen met recht ter discussie worden gesteld. Onze politieke leiders hebben het vertrouwen verloren van de gewone burger. Het sociale stelsel is uit balans. Het economisch model van “kennis is macht” heeft getoond niet te werken. We moeten veranderen dat is een feit. Het kabinet probeert in een sneltrein tempo activiteiten richting de gemeenten en de burger te duwen. “Los het nu zelf maar op!” is de indruk die gegeven wordt. Het wordt tijd dat iedere burger tot het inzicht komt dat we het zelf kunnen oplossen! Samenwerken aan een nieuwe toekomst doe je door samen te werken!

Kom tot ontdekking wat jouw eigen kwaliteiten, kenmerken en talenten liggen! Gebruik jouw motivatie om het zelfvertrouwen terug te krijgen dat het samenwerken met elkaar zorgt voor een energie in het kwadraat. “Twee weten meer dan één!”, maar 700.000 werkelozen weten samengevoegd exponentieel meer dan de hele (Europese) regering bij elkaar. Het zou een genoegen zijn om deze krachten gebundeld te krijgen om Nederland weer in een vooruitgaande beweging te krijgen waardoor het gat tussen burger, onderwijs en bedrijfsleven wordt gedicht. De overheid kan zich dan in de toekomst beperken tot het vertegenwoordigen van de burger… In bedrijfstermen vormen de burgers “slechts” de Raad van Commissarissen van Nederland die één keer per vier jaar haar stem mag laten klinken. Het kabinet vormt in dit model de directie en de overheid is niet meer dan de verzameling van stafafdelingen… En de burgers? Eenmaal de krachten van de burgers gebundeld vormen zij gezamenlijk het bedrijf dat we de BV Nederland kunnen noemen… Een BV waarbinnen het onderwijs en bedrijfsleven moet worden hervormd om weer te komen tot een gezond bedrijf met opleidingen, leer-werkstages en arbeidsplaatsen!

Wie durft de mouwen op te stropen? Meld je aan op